قصر انیمه

اگر اهل دیدن انیمه هایی سینمایی ای باشید که پشتوانه شون یه سریاله، می دونید که نود درصد مواقع فقط برای تلف کردن وقت تا آماده شدن فصل جدید ساخته میشن و اصلا قابل مقایسه با خود سریال نیستن؛ اما کد وایت با اینکه داستانش در ادامه ی داستان سریال نبود و فقط فضاش با اون یکی بود، باز هم خیلی خیلی قوی ظاهر شد. همه چیز با یه کلیشه ی تکراری فیلمای جاسوسی شروع میشه یعنی سرنوشت جهان به یه اتفاق روزمره (که اینجا مسابقه ی آشپزیه) گره می خوره و همین کلیشه ی به ظاهر تکراری میشه بستری برای ساخت یه اثر جاسوسی کاملا متفاوت؛ اما چگونه؟

بریم که به سقف نگریسته و به نقد این کار بپردازیم^^

از مهم ترین نقطه قوت های این انیمه مدیریت شخصیت ها بود. توی یه انیمه ی سینمایی باید یه داستان در عرض حد اکثر دو سه ساعت جمع بشه و همین باعث میشه که تمرکز روی داستان و نهایتا یکی دو تا شخصیت بمونه و شخصیت های فرعی یا حائز اهمیت نباشن یا کلا نباشن:/ ولی توی کد وایت علاوه بر تمرکز روی داستان به شخصیت ها هم توجه خوبی شده بود. مثلا نیم ساعت اول انیمه در همین حین که داستان داره پیش میره نگرانی های یور (مادر بزرگوار^^) رو هم می بینیم و باهاش همراه می شیم یا بعد تر نگرانی های لوید (پدر بزرگوار^^) وقتی می فهمه آنیا در خطره. یا حتی کاراکتر های فرعی که بعضیاشون در حد دو دقیقه توی انیمه حضور داشتند مثل آشپز؛ اما همون دو دقیقه انقدر کار شده بود که قابل درک باشن:)

جناب آشپز و دیالوگی که اگه از من بپرسن غمگین ترین دیالوگ انیمه بود:((

یکی دیگه از نقطه قوت های انیمه هم نزدیکی با داستان اصلی سریال در عین داشتان روایت مستقل بود. یعنی بر خلاف بعضی از فیلم سینمایی ها که یهو کاراکتر وسط دو تا فصل پا میشه میره سه بار دنیا رو نجات می ده و در شروع فصل جدید جوری رفتار می کنه که انگار هیچی نشده، اینجا اتفاقاتی می افته که با توجه به شرایط خانواده ی فورجر کاملااااا منطقی و عادی به نظر میاد، و این یعنی خط روایت مستقل و باور پذیر. البته نه انقدر مستقل که از داستان اصلی جدا بشه، مثلا یکی از محور های همیشگی اسپای ایکس فمیلی خانواده بوده و اینجا هم به این موضوع توجه شده یا هزاران مثال دیگه.

و اما کمدی!

خنده هاش چه نازن@----@

اصلا اسپای ایکس فمیلی بدون کمدی میشه مگه؟ از همون سکانس اول شما باید خودتون رو برای دل درد گرفتن از شدت خنده آماده کنید، کمدی های غافل گیرانه و تر و تمیز! البته شاهکار کد وایت در تلفیق بی نظیر کمدی با واقعیت بوده، نه انقدر جدی که به دهن تلخ بیاد و نه انقدر شیرین که آدم دلزده بشه^^

ویژگی مثبت که زیاده ولی مهم تریناش همینا هستن، و حالا می رسیم به انتقاد ها!

در حقیقت تنها ایرادی که میشه از این سینمایی گرفت سرعت روایت داستانه، خود داستان به تنهایی جذاب و درگیر کننده ست اما شیوه ی روایی به اندازه کافی یکدست نیست، یعنی در نیمه اول سرعت روایت خیلی آرومه و در نیمه ی دوم یهو تند می شه. که امید است سازندگان این موضوع را تجربه ای برای دفات بعدی قرار دهند.

خب... (بررسی کردن یادداشت ها)... مثل اینکه دیگه تموم شد=)

کامنت دهید و به سقف بنگرید باشد که رستگار شوید فرزندانم!