برای دسترسی به کل آموزش ها کلیک کنید رو این عکسه ":)

حالا که تونستیم یه کاراکتر طراحی کنیم وقتشه سراغ یه تفاوت عمده بریم بین شخصیت های زن و مرد :)

طراح های انیمه برای ساختن یه شخصیت بسته به اینکه دختر یا پسر باشه تو طراحی هاشون یه سری تفاوت ها میذارن

این تفاوت ها درواقع تو ریشه طراحی کاراکتر های مانگا و انیمه وجود داره ، تفاوت هایی توی آناتومی بدن، حالت چشم ها، موها و یه سری چیزای ریز دیگه ^^

بریم تو ادامه تا یاد بگیریم کراشمون رو با جنسیت دیگه نکشیم :|

با جنبه باشید و برید ادامه !

بالاخره، بالاخره و بالاخره من دلمو به دریا زدم و تصمیم گرفتم نوشتن داستان رو شروع کنم، ربطی به انیمه ی خاصی نداره و یه چیز قروقاتیه از همه ی انیمه هایی که دیدم دیگه:| و قلمم که اصلا نگم… راستی قرار نیست که خیلی طولانی باشه و اما اصل مطلب.

تاکاشی یه پسر چهارده ساله ایه که مثل همه ی ماست،اوتاکوعه. و در حال حاضر هم ولو شده روی تخت و داره باگوشی گرامی انیمه میبینه عشق و حالشو می کنه. منتها مادر که کلا دشمن این کار هاست از توی آشپز خونه می گه: تاکاشی! تاکاشی! برو تخم مرغ بخر که واسه شام می خوایم!

و تاکاشی در جواب: الان می رم!

باباش که انگار کشیک وایساده بوده به محض شنیدن این حرف میاد تو اتاقش: تاکاشی! تو هیچ خاصیتی نداری جز اینکه بیفتی به گوشه و بخوریو و بخوابی! کی میخوام یاد بگیری یکم پیشرفت کنی؟ برو تخم مرغ بخر!(دقیقا! تخم مرغ خریدن اولین قدم رشد شخصیتیه!!)

تاکاشی بدبختم نفسشو باصدا می ده بیرون، گوشی رو خاموش می کنه، می ره تخم مرغو می خره و تو راه برگشتنه که یهو دوتا صدای شلیک از خونشون میاد و بعد هم می بینه که شیشه های پنجره شون شکستن. به پش بوم همسایه نگاه می کنه و یه چیز خاکستری رو می بینه که از پشت بوم میپره پایین. با هرچی زور داره می دوئه طرف خونشون و می بینه که مادرش عمرشو داده به شما و باباش زخمی افتاده کف خونه. همونجا دم در گریش می گیره، دستشو می گیره به چارچوب که نیفته ولی قبل از اینکه یه چیزی بگه باباش می گه: تا...کاشی... برو...

و وقتی می بینه تاکاشی همونجا داره گریه می کنه دوباره می گه: گفتم... برو....

تاکاشی دیگه معطل نمی کنه، می دوئه بیرون، تا از خونه میزنه بیرون صدای انفجار میاد ، وقتی بر می گرده می بینه خونشون منفجر شده.... و همونجا غش می کنه.

بهوش که میاد می بینه سه تا پلیس بهش زل زدن، یه پسره که تقریبا همست تاکاشیه و داره بستنی می خوره و از سنش تابلوئه که کارآموزه، یه پسر کارآموز دیگه و یه خانمی که خیلی جدیه و یه تخته شاسی هم دستشه. به قیافه ی خانومه می خوره که ارشدشون باشه، برا همین تاکاشی از خانومه می پرسه: من... کجام؟

خانومه می گه: چیزی یادت نیست؟ اقدام تروریستی، مردن مامان و بابات، منفجر شدن خونه...

تاکاشی که یهو همچی یادش اومده سرشو تکیه می ده به دیوار و می زنه زیر گریه. خانومه با صدای عصبانی تری می گه: گریه نکن! گریه کردن هیچ وقت هیچ چیزی رو درست نمی کنه!

پسری که بستنیو تو دهنشه بستنیو از دهنش در میاره و میگه: الکی پسره رو نترسون اویاما سنپای!

خانومه که معلومم شده اسم اویاماعه می گه: اگر همه بخوان گریه کنن هیچ چیز تغییر نمی کنه! زود باش بگو ببینم که دو تا پرونده ی دیگرو هم باید تا شب تموم کنیم!

تاکاشی که دیگه گریشو قورت داده با تعجب می گه: چیو بگم؟

خانم اویاما می گه:ببین بچه جان ما نیرو های واحد ویژه ی پلیسیم و در حال حاضر کارمون مبارزه با یه سازمان تروریستیه . از اونجایی که این سازمان خیلی تو مخفی کاری خوبه هر یه ذره اطلاعات در موردشون می تونه مهم باشه. حالا بگو ببینم هیچی از کسی که اقدام تروریستی رو انجام داد یادت نیست؟

تاکاشی می گه: خب... من فقط یه چیز خاکستری از دور دیدم، اینم مهمه؟

پسره ی بستنی تو دهن می گه: خاکستری؟

بالاخره تمامید، کوتاه بود اما سخت. به نظرتون اصلا ادامه بدم یا نه؟

برید کنار دارک اومدم ":)

تابحال شاید بیوگرافی های مختلفی از کاراکتر های انیمه ای خونده باشیم قدشون وزن و غذای مورد علاقه شون رو بدونیم و کلی اطلاعات ریز و درشت درباره شون داشته باشیم ^_^ اما هیچوقت فکر کردید کسایی که پشت این داستان ها و شخصیت های عمیق هستند چه طوری زندگی کردند ؟!

ساتوشی کُن یکی ازون نابغه هایی که طرفدار های انیمه های سینن و بزرگ سال شاید بشناسنش ":) کسایی که خیلی انیمه های دارک و فلسفی دوست دارن ،اونایی که عاشق گو×ز پیچ شدن مغزشون هستند و بیشتر روز رو توی تاریکی میگذرونند ...

این شما و این داستان هایی از ساتوشی کن ! کارگردان آثار نامداری همچون " پاپریکا و آبی تمام عیار "

نام : ساتوشی کُن

محل تولد : ساپورو ، ژاپن

تاریخ تولد : 12 اکتبر 1962 یا 20 مهر 1341

تاریخ وفات : 24 اوت 2010 یا 2 شهریور 1389

آثار سینمایی :

prefect blue - آبی تمام عیار

paprika - پاپریکا

tokyo godfathers - پدر خوانده های توکیو

Millennium Actress - بازیگر هزاره

ساتوشی کن اولش توی دانشگاه موساشینو گرافیک خوند و به خاطر عشق و علاقش به فیلمای تخیلی زد تو کار مانگا نوشتن . رفیق صمیمی اون ینی سیهو تاکیزاوا هم تو این که بره تو کار مانگا موثر بود. فیلمای مورد علاقش اینا بودن حقیقتا :/

عکس فیلما

کن دقیقا رفت دنبال علاقه خودش و حتی قبل اینکه دانشگاه بره تو کالج یه مانگایی به اسم Toriko سال 1984 طراحی کرد که تو مسابقه سالانه تتسویا چیبا که توسط مجله جوان (کودانشا) برگزار می شد، نایب قهرمان شد.

خلاصه که خوب مسیری انتخاب کرده بود و همون دوره به خاطر نایب قهرمانی و کار خوبش دستیار Katsuhiro Otomo شد کسی که انیمه معروف آکیرا رو ساخته !

نکته مهم اینکه خیلی از بزرگان مثل کن همون اول کاری شاهکار نساختن بلکه مسیرشون با کارای کوچیک کوچیک ساخته شده ، هیچ وقت کارای کوچیک زندگیتونو نادیده نگیرید ، اگه روزی چند دقیقه ورزش میکنید ، هفته ای یکی دوتا نقاشی میکشید یا داستان مینویسید شاید فکر کنید الان که چی مثلا ؟! ولی بذارید همین روند منظم تکرار شه ، بعد یک سال برگردید ببینید چه کردید :)

ساتوشی کن بعد کالج یه مانگا به اسم Kaikisen (1990) نوشت بعدش یه لایو اکشن گیرش اومد که فیلنامه اونو نوشت که مال لایو اکشن کاتسوهیرو اوتومو بود. التبه گشتم نفهمیدم کدوم فیلمش دقیقا :/

اما خلاصه که در قدم های بعدش شد انیماتور و مسئول چیدمان انیمه Roujin Z. Kon . بعد یکهو رفت شد سرپرست Patlabor 2: The Movie اثر Mamoru Oshii

اما یکی از پله های موفقیتش بعد کار کردن با اوتومو این بود با مامورو اوشی کار کنه و یک یاز پنج طراح انیمه Patlabor2:The Movie باشه . مامورو اوشی کارگردان انیمه شبه درون پوسته هستش که اون دیگه غول دنیای انیمه ها حساب میشه

خلاصه که ساتوشی همینطوری فیلمنامه مینوشت و طراحی میکرد و زیر دست اوتومو بود. بعدش گفت که حاجی من دیگه باید خودم فیلم بسازم ! رفت که قدم اول رو برداره که شد قسمت 5 سریال ماجراجویی های عجیب جوجو ! یعنی کلا یه قسمت از یه سریال

بعدش با مامورو اوشی گفتن بیا مانگای Seraphim: Wings of 266,613,336 رو بسازیم اما یکم که پیشرفت کردن دیدن نه مثلکه آبمون تو یه جوب نمیره و سریال کنسل شد .

و بعد این کنسل شدن تازه حماسه های این کارگردان خلاق و با استعداد شروع شد ...

در تمام آثار سینمایی کُن دوتا عنصر میدرخشن

رویا و واقعیت

ساتوشی کن روی این دوتا کلمه خیلی کار میکرد و اثری که میساخت همیشه میخواست نشون بده که رویا و خیال چه تاثیری تو واقعیت میذاره ؟ از کجا میاد و چی هست اصن !

بریم ادامه دیگه خیلی طولانی شد :|

به نام خدا،تمام چیز هایی که تو دو پست قبل گفتیم رو بذارین کنار، توی این پست می خوایم در مورد انیمه هایی که چند تا شخصیت اصلی دارند صحبت کنیم.

)همین اول کار روشن کنم که شخصیت های اصلی با شخصیت های مهم فرق می کنه. مثلا بانگو کلی شخصیت مهم داره، اکوتاگاوا، دازای ، چویا... . اما قطعا و حتما شخصیت اصلیش آتسوشیه!(

خب، بعضی از انیمه ها چند تا شخصیت اصلی دارن. مثلا نام تو(your name). توی این جور انیمه ها یه خطی بین شخصیت های اصلی هست، یعنی ما اول مثلا دوتا شخصیت که ظاهرا هیچ ربطی به هم ندارن رو میشناسیم ، با زندگی روزمره و اطرافیانشون آشنا می شیم و بعد این دوتا شخصیت به هم دیگه وصل می شن. یعنی هر دوتا شخصیت به یه اندازه اهمیت دارن و هر دوتاشون شخصیت اصلین.

حالا این به این معنیه که مثلا تو بانگو اکوتاگاوا مهم نیست؟ خوب معلومه که مهمه. منتها بانگو سیر زندگی آتسوشیه و حول محور اون می چرخه ولی تو انیمه هایی که چند تا شخصیت اصلی دارند یهو قصه رو ول می کنیم، می ریم به جای دیگه ، با یه آدم دیگه آشنا می شیم بعد حالا این آدما با هم دیگه آشنا می شن و زندگی شون به هم دیگه گره می خوره.

حالا از کجا بفهمیم که یه انیمه ای چند تا شخصیت اصلی داره یا یه دونه؟

خوب ، در قدم اول ژانر! توی یه ژانر هایی مثل خانوادگی، احتمال اینکه چند تا شخصیت اصلی وجود داشته باشه زیاد تره و توی به ژانرایی مثل شونن، احتمالش کمتره.در قدم دوم می بینیم که انیمه سیر زندگی کیه؟ مثلا توی جوجوتسو کایسن گوجو خیلی شخصیت مهمیه، اما آیا ما داریم سیر زندگی اون پیش میریم؟یعنی دونه دونه ی ماموریت هایی که گوجو می ره رو بررسی می کنیم؟نه، ما فقط با یه تعدادی از اونا کار داریم!ولی مثلا هر ماموریتی که یوجی می ره رو بررسی می کنیم، باهاش همراه می شیم و و و.

در قدم سوم باید ببینید که آیا می تونید شخصیت رو از داستان حذف کنید یا نه؟ مثلا تو بانگو (خیلی از بانگو مثال می زنم ، خودم هم می دونم، ولی دیگه مدلم این طوریه)وقتی می خوایم ببینیم دازای شخصیت اصلی هست یا نه، دازای رو حذف می کنیم . یعنی زبونم لال، زبونم لال، مثلا فرض می کنیم که یهو دازای بمیره. خوب حالا چی میشه؟ نصف طرفدارا بانگو رو ول می کنن و جذابیت قصه قشنگ نصف می شه و دیگه چیزی نیست ما رو بخندونه می دونم. اما سیر داستان چی؟ هیچی! تهش آتسوشی یکی دو هفته افسردگی می گیره، بعد کارگردان یه چند تا شخصیت میاره که قضیه رو راست و ریس کنن و زندگی ادامه پیدا می کنه!

اما توی همین بانگو امکان نداره که بشه آتسوشی رو حذف کرد، اون موقع ما بشینیم بالا و پایین زندگی کی رو ببینیم؟(مگر اینکه شخصیت اصلی عوض شه که در مورد اون حرف خواهیم زد بعدا).

اما حالا مثلا تو نام تو، ما می تونیم تاکی رو حذف کنیم؟ نه! می تونیم میتسوها رو حذف کنیم؟ نه!

البته این مدل چند تا شخصیت اصلی داشتن کم توی سریال ها و فیلم ها و.... پیدا می شه، از اون چیزاییه که تقریبا مخصوص ژاپنی جماعته. به هر حال این بحث خیلی جای حرف داره ولی بقیش بمونه برای پستای بعد.

می دونم که یکم پیچ پیچی حرف زدم، اما فکر کنم دیگه خودتون فهمیدید چی گفتم!نفهمیدید هم برید دوباره پست رو از اول بخونید! بعد هم بیاید کامنت بدید که من دیگه دارم از بی انگیزگی افسرده می شم....

به نام خدا، باز من دارم از اون پستایی می دم که کسی نمی خونتشون! ولی به هر حال پست بی خواننده دادن بهتر از هرگز پست ندادن است!

نود درصد انیمه ها یه شخصیت اصلی دارن. شخصیت اصلی شخصیتیه که داستان سیر زندگی اون و اتفاقاتی که واسش می افته هست . یعنی یه جورایی مهم ترین قطعه ی هر پازل که اگه نباشه کل فلسفه ی پازل بی معنی می شه. در مورد شخصیت اصلی قبلا مفصل حرف زدیم،چیزی که می خوام بگم اینه که معمولا شخصیت اصلی شخصیت محوری نیست.

شخصیت محوری چیه؟ خب... یکم توصیفش سخته،شخصیت محوری اون کاراکتریه که شخصیت اصلی رو میاره تو داستان . بهتر بخوام بگم، عین چسب شخصیت های داستانو بهم می چسبونه. بهترین مثال برای این جور شخصیت ها دازایه. اگه دازای نباشه کل فلسفه ی بانگو بی معنی می شه، دازای اتسوشی رو اورد تو داستان، عضو آژانس کردش و.... .دازای یکی از اون شخصیتاییه که از اولش هم معلومه شخصیت محوریه و احتمالا شخصیت محوری هم خواهد ماند.

اما تشخیص شخصیت محوری به این سادگی ها نیست. باید دقت کنید که اولا هر انیمه ای یک و فقط یک شخصیت محوری داره.(هر چند ممکنه به مرور زمان عوض بشه) و ثانیا شخصیت اصلی شخصیت محوری نیست! شخصیت اصلی مهم ترین چرخ دنده ی یه دستگاهه اما شخصیت محوری اونیه که موتور دستگاه رو روشن می کنه و بعد چرخ دنده ها رو کنار هم نگه می داره. باید ببینید کدوم شخصیته که اگه نباشه کار بقیه ی کاراکترا لنگ می مونه! ولی حالا لزوما هر شخصیت محوری ای هم این طوری نیست.

نمی دونم چرا احساس می کنم از اول پست تا حالا کلا حرف های ضد و نقیض زدم؟! بگذریم، این پست رو بخونید و خوب هم بخونید. اگه استقبال کنید شیوه ی نوشتن فیلم نامه واسه ی انیمه ها رو هم خواهم گذاشت.

فرق انیمه و انیمیشن چیه ؟

خب ممکنه این پست به اوتاکو های متعصب بربخوره و من اینجام تا تعصب هارا نابود کرده و جهانی آرام بسازم !

حتی با اینکه پول ندارم و ناآرممم :/

نخست !

انیمه چیه ؟!

شاید باخودتون فکر کنید انیمه چیه ؟! هه داوش روزی روزگاری خدایان ژاپن با ترکیب نقاشی ها و علم متحرک سازی چیزی ساختند که نور ازآن بیرون جهید ! نام این اختراع را انیمه گذاشتند ! انیمه جواهری خالص است که از چیزی نشات نگرفته و بهترین و کامل ترین و حق ترین و خدا ترین چیز است. اصلا قُل هوَانیمه الاحد !

اما کور خوندین #|

انیمه همون انیمیشنه

درواقع درگیری های زیادی وجود داره که خواستگاه کلمه انیمه کجاست ولی همش میرسه به یه چیز اونم اینکه انیمه ترجمه شده واژه انیمیشن تو زبان های انگلیسی و فرانسویه و حتی تو میگن تو خط کاتاکانای ( یه مدل خط ژاپنی ) کوتاه شده انیمیشنه .

حتی جالبه بدونید میازاکی این مرد بزرگ جهان انیمه خودش میگه ازین کلمه بدش میاد چون باعث میشه انیماتور های گشا×د و بدون خلاقیت بیان با همون الگوی همیشگی معروف ( چشم های بزرگ، دنیای رنگارنگ،بدن های اغراق شده و جذاب ) استفاده کنن و هیچ عمق و حس و روحی نداشته باشن !

ویژگی های بارز انیمه ها!

شما تو ظاهر شخصیت آتش به اختیارید

این به چه معناست ؟!

ینی ظاهر شخصیت ها تو انیمه غیر منطقی ترین، تخیلی ترین، سم ترین و شر ور ترین حالت ممکنه اما

ما کاری میکنیم که جذاب و کیوت باشن ^_^

و شما غلط کردین بخواید شبیه اونا بشید ":)

چون زشت میشید ^_^

خداوکیل شما پاور رو نگاه کن

حالا ما اینکارو بکنیم شبیه کارتن خوابا مشیم

چه توطئه کثیفیه آخه ":(

تعیلق و مکث های طولانی

اگه دیدید تو یه پویانمایی دوتا کاراکتر که فرسخ ها از هم دورن دارن باهم ذهنی حرف میزنن بدونید اون یه انیمست

یا اینکه کارگردان انیمه زیاد دیده

ینی آدم میمونه چی بگه آخه سوباسا پدر سگ با اون عمویی که عموشم نیست تازه ! داره تو زمین شوت میزنه خب ؟

بعد تو رو هواست این تو ذهنش میگه " امیدوارم بهم افتخار کنی عمو "

بعد عموش! عموش تو خونه نشسته تو ذهنش میگه " بهت افتخار میکنم سوبا! "

بعد حالا این به کنار اون باباش که 24 ساعت تو اقیانوس نمیدونم کجاست از وسط کشتی تو دلش میگه " دلم برات تنگ شده سوباسا "

در تمام این مدت تو رو هواست بعد میگه ادامه این داستان را در قسمت بعد خواهید دید :/

مثال قدیمی چرا شما همین فایت های جوجیتسو کایسن رو ببینی میگیری چی میگم

نامووسا من اینقدر وقفه بین یه لحظه میتونستم ایجاد کنم الان اینقدر بعد دعواها عذاب وجدان نداشمت چرا این فحش رو ندادم و این حرف رو نزدم ":(

همه یتیمن!

این مارول فنا رودیدید؟ میان میگن آه آیرون من پدر نداشت یا دیسی فنا میگن پدر مادر بتمن مردن ...

چی میگی دایی ؟!

کل شخصیت های ما اوتاکو ها بی پدر مادرن :!|!|!|!|

اصلا پدر مادر دو عنصری هستندکه اگه نمیرن، طلاق نگیرن یا وجود نداشته باشن انیمه جلو نمیره . ینی شما یا باید اصلا ننه آقات مشخص نباشن یا مرده باشن وگرنه موفقیت شما تضمین شده نیست . نهایتش مثل انیمه دوره آبی یه نقاشی چیزی میشی میری دانشگاه

ولی اگه ننت مرد

اگه ننت مردااااا

ینی اونموقع لطف الهی شاملت شده بدبخت! اصلا ننه به چه کار میاد

اونموقع کاملا منطقی و علمی یه قدرت ماورایی پیدامیکین میشی دازای

والا :/

ضمن اینکه بگم حاج زنبور عسل هم مامانش پیدا نمیشد . یه چی پی اس بده به ننت یه سریال دهن مارو سرویس کردی

یه فکت جالب دیگه

تو انیمه قلعه متحرک هاول هم من ننه کسی رو ندیدم ، کلا کانسپت ننه میدونی ، خب باید ارن باشی بعد ننتو بخورن تا انیمه شروع شه

هعیی ننه...

گرایش و سیاست نداریم

صادقانه بگم یه دلیل که من بیشتر دیگه انیمه میبینم تا انیمیشن همینه

هر چی میبینی یا توش یه دختر سیاه پوست مو فرفری لزبین داریم یا یه پسر سیاه پوست موفرفری گی ، گی و لزبین نباشنم یکی از شخصیت های دیگه این بار رو به دوش میکشه ...

اینا همش بازیه سیاسیه تا نماینده ها مثلا ازین ها حمایت کنن و رای بیارن ، بعد حزب افراطی چپ به قدرت برسن و گند بزنن تو خلقت و اخلاقیات و جامعه به فنا بره :/

خلاصه انیمه ازین چیزا دور مونده چون ژاپن بر خلاف اینکه رو جمعیتش زیاد کار نکرده ولی رو فرهنگ هاش کار میکنه همیشه .

فرهنگ و دین و اخلاق مهمه بچه ها -.-

سبک های عجق وجق

از سیاست بیایم بیرون میرسیم تو سبک بندی انیمه ها

ینی سبک شناسی انیمه ها اینقدر درهم برهم و سمه که هیچ بنی بشری درست حسابی نمیفهمه که دقیقا " ایسکای بی شونن زندگی روزمره " چیه

البته شما مخاطب قصر انیمه باید بری این لینک و بفهمی :|

درسته که ما انیمیشن های تخیلی هم داریم و تخیل ژاپنی مثل چیزای سم دیگشون کاملا سمه

آخه کی تو انیمه یه پسر میذاره بین 100 تا دختر هات ؟!

داداش ناصرالدین شاهی مگه ! تازه اون مرحوم به سرسره هم داشت که

آره خلاصه سرسره خریده بود . کثافت بز :/

بعد یه سبک دیگم دارن خیلی عجیبه

سبکی که توش یه نفر اتفاقی میره به دنیای دیگه و اونجا قدرت فانتزی عجیب داره

شاید باور نکنید ولی این یه انیمه نیست بلکه یه شاخه انیمست که گنده شونم همون "هنر شمشیر زنیه آنلاینه "

حرکات کیوت را در خانه تکرار نکنید

یه سری عکس میذارم که شما فقط تو انیمه میبینید که جدیدا مد شده رو انیمیشن ها هم میذارن

تاکید میکنم به اون دسته از کسایی که کاسپلی میکنند

این کارو تو خونه و جلوی ملت نکنید

چون شما !

درسته شما و من ! انسانیم بدن های ما پشم زیر بغل ، بوی باقالی پا و سیبیل دارن !! درسته ما سیبیل داریم لعنتی :/ سیکس پک و اندام اونطوری فقط مال انیمه هاست ما جوشش داریم لامصب یه جوش دراوردم زیر ابروم :/

خلاصه این حرکات فقط تو انیمه جذابه حتی اون خواننده های کیپاپ که میبینید فقط فیلتر و عمل و رژیم های سختن و این صنعت بسی ظالمه

وویس اکتر های گاد

از حق نگذریم انیمه تنها محتوایی که با احترام به صنعت دوبله ایران ، فرانسه و اسپانیا کلا بهتره دوبله نشه -.- وویس اکتر ها تو کشور های دیگه خب صدابازیگرن برخی مثل کوین کانری ممنه ده ها سال صدای یه شخصیت رو بگن و حسابی ماندگار بشن ، برخی هاشون بازیگرن و میان صدابازیگری هم میکنن اما وویس اکتر های ژاپنی انگار از روحشون مایه میذارن.

جالبه اینو منی میگم که تو دوران جاهلیت میخواستم اثبات کنم دوبله فارسی بهتر از ژاپنیه .

میدونم شرم بر من باد

خب ایده این پست از جیتوگه ساما برگرفته شد و من اون مدلی که فکر کردم شاید جذاب باشه نوشتمش *)

توی قسمت بعد یه سری رفتار ها که به عنوان اوتاکو ممکنه رو مخ بقیه بره رو مورد بررسی قرار میدهیم ^_^

خب منتظر کامنت هاتون هستم ":)

خب تو آخرین قسمت انیماتوگرافی گفتم که میخوام یه انیمه نقد کنم. یکم گشتم بین انیمه ها ببینم سینمایی ساده و گوگولی چی پیدا میشه که اسم پاپریکا رو دیدم. نه تنها کارگردانش رو نمیشناختم بلکه اصلا یه تصور دیگه ازش داشتم تا اینکه دیدمش ! مغزم فتیله پیچ شد ، فهمیدم من در حد این انیمه نبوده و رفتم از ویکی پدیا داستانش رو خوندم تا فهمیدم چه چیزیه

اینم شانس ماست :/ دست گذاشتیم رو یکی از سنگین ترین انیمه های دنیا که منبع الهام ساخت فیلم معروف تلقین هم بوده !

خلاصه که بازم تصمیم گرفتم با اون یه ذره سوادی که تو قسمت های قبل انیماتوگرافی کسب کردیم اونو یه بررسی بکنیم . اگه میخواید همه قسمت هارو بخونید برید به این لینک :)

کارگردانی و انیماتوگرافی

خب بچه ها تو قسمت قبلی گفتم که چطور میشه هر مدلی و حالت بدن رو تبدیل به یه سری خط ساده کرد تا بتونیم راحت باهاشون فیگور طراحی کنیم.

طراحی فیگور و بدن تو حالت های مختلف به تمرین نیاز داره تا هم حالت های مختلف رو یاد بگیریم و هم دستمون نرم تر بشه موقع طراحی ":) . برای مانگا و انیمه خیلی نیازی به سایه ها ، طراحی رگ ها و چین و چروک پوست نداریم فقط با یکم تمرین بتونیم عضلات کاراکتر هارو بکشیم حله »)

لینک آپارات

تو این ویدئو من چند تا نمونه رو ساده میکشم و ادامه مطلب یه سری فیگور هارو گذاشتم برای تمرین .

*
*
*

دوروزپیش یه بابایی به من گفته بود که تو یا خیلی سانسوری می ری انیمه های خاک بر سری می بینی یا خیلی بی کاری! گفتم من خاک بر سری نمی بینم و بی کار هم نیستم! گفت خب پس واسه ی چی می شینی صد قسمت انیمه می بینی که از اولم معلومه تهش شخصیت اصلی موفق می شه؟(شاهد باشید خودش خونش رو حلال کرد) خلاصه که این پست در جواب این سوال و سوال هایی از این دست نوشته شده:

بعید می دونم بشه انیمه ای پیدا کرد که آخرش همه چیز به خوبی و خوشی به پایان برسه. یعنی همه چیز صد در صد عالی باشه. حداقل من ندیدم.البته من انیمه ای که آخرش بد ترین اتفاق ممکن بیفته هم ندیدم!معمولا پایان ها یه چیز بینا بینه.

حرفم اینه که هر انیمه ای سیر رشد یه تعدادی شخصیته. اونا رو به ما معرفی می کنه، نقص ها و نقات قوت شو نو به ما می گه و فارغ از هر نوع پایان شخصیت دیگه همون شخصیت اول کاری نیست. هر شخصیتی از خودش بهتر شده.حالا این یعنی مهم نیست پایان چی باشه ؟

نه! ما تو منطق فیلم نامه نویسی سه نوع پایان داریم: پایان بسته، یعنی تکلیف همه چیز معلوم بشه. پایان باز، یعنی برعکس پایان بسته و یه جور پایان بینابین که حالا من بهش می گم پایان نیم باز. یعنی تکلیف بعضی چیز ها معلوم بشه ولی یه تعداد سوال هم باقی بمونه، که این نوع پایان بیشتر برای انیمه هایی که چند فصل دارند استفاده می شه.

ما انیمه ی پایان باز خیلی کم داریم (من خودم ندیدم، کسی مثالی داشت تو کامنتا بگه). اکثر انیمه های محبوب تونستن خیلی هنر مندانه شخصیت های داستانو بهم گره بزنن و تکلیف همه چیز رو تمام و کمال معلوم کنن.(پایان بسته) و بعضی هاشونم تکلیف یه چیز هایی رو مشخص کردن ولی جای تخیل رو برای بیننده باقی گذاشتن.( پایان نیم باز) مثل شهر اشباح.در کل این دو نوع پایان تو انیمه ها پرطرفدار تره.

انیمه های محبوب، پر طرفدار و (از نظر من) انیمه هایی که تونستن با یه پایان مناسب طرفداراشون رو قانع کنن، انیمه هایین که پایانشون مثل کارتون های دیزنی نیست! زندگی همون قدر که شیرینه تلخ هم هست، و راز موفقیت خیلی از انیمه ها رو باید توی یه پایانی جست و جو کرد که زندگی رو به تصویر می کشه ! پایانی که ارزش صد قسمت دیدن داشته باشه:)

پ.ن: اون در و دیواری که میان پست رو می خونن، لطفا کامنت هم بدن!

ادمین : خب منتشر کن که کامنت بدیم :)

حتما ، قطع به یقین و قطعا و واقعا و دقیقا شماهم توانیمه های مختلف مکان هایی رو دیدید که چشمتون رو نوازش میدن ، باخودتون میگید عجب جای حقیه کاش واقعی بود!!! کاش برم اینجا وایی چقدر رویایی هخقتلشقت

باید بهتون بگم نه تنها خیلی ازین مکان ها واقعی هستند بلکه اون انیمه ها به بیشتر دیده شدنشون کمک هم میکنند ^_^ ژاپن با کمک انیمه یکی از چیزهایی که خیلی تونست توش پیشرفت کنه صنعت توریست و گردشگیش بود.

صد البته که فقط با انیمه نبوده کنارش مقادیر زیادی مدیریت، امکانات و بودجه هم بوده که خب دولت ما باهاش غریبست ولی از انیمه به عنوان یه رسانه استفاده کرده تا معابد، شهر ها، طبیعت و مکان های جالبش رو به رخ جهانیان بکشههه

امروز چند تاشون رو با آدرس نشونتون میدم.

چیزی که بعد از نوشتن این پست فهمیدم اینکه تعداد این مکان ها از چیزی که فکر میکنید خیلی بیشتره کافیه بنویسید

اسم انیمه کنارش real locations

میبنیید که خیلی مکان هارو از روی واقعیت ساختن کافه ها، موزه ها ، خیابون ها ، مغازه میدون پارک و این خیلی برام جالب بود .

دو روز تحریم نت بودم، اما دیگه دوران تحریم به سر اومد و من باز دارم پست می دم، این یکی در مورد انیماتوگرافیه:

شکی نیست که هر انیمه ای با انیمه های دیگه بی نهایت تفاوت داره، اصلا هر کدوم دنیای مخصوص به خودشون رو دارن، اما با این وجود همه ی انیمه ها یه چیز های مشترکی دارن...

اینم چیز بدی نیست، اصلا خلاقیت همینه که یه درخت هزار جور میوه بده! ولی حالا این چیز های مشترک چی هست؟ خب...

....

...

...

نه واقعا فکر کردین من همین طوری جواب می دم؟ تا آخر مطلب بخونید تا بفهمید!

ما تو فیلم نامه نویسی یه بخشی داریم به اسم شخصیت پردازی، اینکه شخصت کی باشه ، چقدش باشه، چه شکلی باشه ، به چی علاقه داشته باشه و از این چیز ها. اکثر انیمه ها یه شخصیت اصلی دارن(تو این پست به اونایی که دو یا چند شخصیت اصلی دارند کاری نداریم.)، که می شه مهم ترین شخصیت شون. تو منطق انیمه ما سه جور پایه واسه شخصیت اصلی داریم:

اولی این که شخصیت اصلی از صفر شروع می کنه و صد در صد با تلاش خودش به موفقیت می رسه. یه آدم معمولیه مثل خود من و شما، هیچ توانایی فوق العاده خاصی نداره، و کلا انیمه سیر زندگی این شخصیت هست که مثلا یه چیزایی یاد می گیره یا به مرور ویژگی های منفی اش رو به مثبت تبدیل می کنه و از این چیزا. یه آدم عادیه. این مدل شخصیت پردازی بیشتر برای انیمه های ورزشی استفاده می شه یا یه انیمه هایی مثل دوره ی آبی (خودم هنوز ندیدم اش اما فکر کنم از همین هاست.)

نوع دوم شخصیت پردازی این مدلیه که شخصیت اصلی از صفر شروع نمی کنه و یه آدم بد بخت و بیپاره هم نیست. یه آدم باحال و کاردرسته یا یه استعداد فوق العاده داره که از قبل کشف شده و الان برای خودش کسیه یا.... .این جور انیمه ها روند های متفاوتی رو می تونن دنبال کنن.من زیاد این مدلی ندیدم اما فکر می کنم خواهر دوروی من اومارو چان از همین هاست. هرچند که شخصیت اومارو یه جورایی بینا بینه.(کسی مثال بهتر داشت بگه)

و نوع سوم که پرطرفدار ترین و پراستفاده ترین نوع هم هست و کلی از انیمه های مورد علاقه ی ما این طوری شخصیت پردازی شدن این طوریه که شخصیت اصلی یک آدم معمولی یا بدبخت و بیچاره ست(که نود درصد اوقات ننه باباش هم مردن و بی کس و کاره و معمولا یه توانایی خاصی هم داره ،حالا میخواد موهبت باشه، می خواد تایتان شدن باشه یا اصلا می خواد دفترچه ی مرگ داشتن باشه!) و انیمه داره به ما نشون می ده که چطور این شخصیت با ترکیب توانایی هاش و تلاش و پشتکارش می تونه موفق بشه. هر چند که شخصیت اصلی دیگه اونقدرام بی نقص نیست و معمولا اشکالات هم داره. بانگو، اتک، جوجوتسو کایزن (بازم بگم؟؟؟) اینطوری شخصیت پردازی شدن.

البته انواع دیگه ای هم هست، اما دیگه کاربرد زیادی نداشتن و من هم ننوشتم شون. البته معمولا شخصیت اصلی صد درصد یکی از این سه تا نیست، اون موقع باید ببینید به کدوم نزدیک تره.

نکته آخر هم اینکه این مطلب هیچ منبعی نداره خودم نوشتمش و حتما هم اشکالاتی داره.

و لطفا کامنت هم بدین چون واسه در و دیوار مطلب نمی نویسم:(

پ.ن:اگه استقبال کنید بازم پارت این مدلی خواهم داد.