قصر انیمه

داستان فصل دوم Dandadan با وجود این چند ماه فاصله صاف از همون جایی که فصل اول تموم شد شروع میشه، یعنی خونه تسخیر شده جیجی که باعث بستری شدن والدینش شده بود و فرار مومو از دست مردان هوس باز چشمه آب گرم روستا -.-

یه چیزی که تو این فصل واقعا چشمگیر بود انبوه فایت های مختلف با ارواح و فضایی ها بود. یعنی بعضی اپیزود ها شما 20 دقیقه فایت خالص داشتی! واقعا این چند ماه فاصله نشون میده سر چی وقت گذاشتن. از فایت های گروهی گرفته تا تک به تک همشون خیلی خوب بودن و سبک های مبارزه متفاوتی هم داشتن. مثلا جنگ با کرم خاکی غول پیکر، جنگ با چشم شیطان که ترکیب حرکات رزمی و فوتبال بود یا جنگ با کایجو عروسکی غول پیکر که سبک انیمه اصن شد مکا و رباتیک!

یه ویژگی که تو این فصل واقعا بهتر شده بود افزایش جزئیات تو هر فریم بود. یعنی واقعا میتونم بگم کارگردانی این انیمه یه چیز جدید و حرفه ایه! در هر فریم که طراحی کردن تو foreground,midground و background اتفاقات مختلفی همزمان درحال رخ دادنه، مخصوصا صحنه هایی داخلی مثل خونه یا مدرسه. حالا میگم خفن درحد جیبلی که نه اما نمره خیلی خوب رو میگیره دیگه -.- مثال میزنم با نمودار و رسم شکل!

حالا اینو تو اینمه های دیگم دیدیم ولی حرکات شبیه سازی شده دوربین تو این انیمه جدیدن!

داندادان کلا خودشو محدود به هیچ سبکی نمیکنه و این هم نقطه قوته هم ممکنه قصه رو از هم گسسته کنه :( خوبیش اینکه دیگه اون ساختار سنتی انیمه های شونن مثل big three یا جوجوتسوکایسن و شیطان کش رو نداریم که هرکسی چند تا انیمه ببینه فرمولشون رو حفظه. مثلا این انیمه هم حال و هوای مدرسه و زندگی دانش آموزی شو داره، هم تو مبارزاتش سیستم قابل پیشبینی نداره (رباتیک هست، جادو هست، مبارزه رزمی نزدیک هست، مبارزه با نت موسیقی و فرم های خلاقانه دیگه هست...) و البته زندگی روزمره هم به سبک طنز آمیزی نشون میده.

منظورم اینکه چهارچوب محدود کننده ای نداره و یه چیزی که دوست دارم شخصیت های واقعی ترش هستن.

مزیت شخصیت پردازی داندادان به انیمه های دیگه درونیات شخصیت هاست، حالا فکر نکنید چرا مادربزرگ داف یا آرایش در مدرسه داریم،منظورم درون این شخصیت هاست. انیمه خیلی خوب درگیری های فکری، کشمکش های درونی و بیرونی رو نمایش میده و زارتی نمیره تو فاز شعار های اخلاقی. واقعیتش هم همینه! میذاره کاراکتر ها خودشون به جواب ها برسن. البته فصل دوم اکشن و مبارزات بیشتری داشت ولی ازین موضوع غافل نشده.

مثلا عشق پنهان و سوتفاهم های بین اوکارون و آیاسه که نمیدونن باید ابراز کنن یا نه، یا درگیری درونی آیرا درباره دوستی با این اکیپ، یا عذاب وجدان جیجی که چند بار نزدیک بود ناخواسته همرو بکشه!

بعد اینارو بذارید کنار درگیری های بیرونی ساده داستان مثل موبایل نداشتن آیاسه مومو که باعث میشه از همه جا بی خبر باشه، ترکیدن خونه در اثر تبدیل شدن جیجی به چشم شیطان که باعث میشه مومو بره کار شرم آوری پیدا کنه تا هزینه تعمیر جور بشه و مادربزرگش که به طرز فیکی میخواد نشون بده که نیازی به کمک ندارن ولی ته دلش نمیخواد بچه ها ناراحت باشن.

بعد اینجا هی روح و فضایی وارد داستان میشه که اینا باهاش فایت بدن!

انیمه های رایج حول یه محور مشخص میچرخن و شخصیت نهایتا سمت خیر یا شر قرار میگیرن. اما اینجا با آدم های واقعی تری طرف هستیم که زوایای مختلفی از زندگی و ماجراهاشون رو میبینیم. انیمه فرصت میده که بین امور روزمره و چالش های دوره نوجوانی یه سری اتفاقات تخیلی هم بیافته.

البته منطقیه که بعضیا خوششون نیاد چون ما به شخصیت های نمادین و بی نقص عادت کرده بودیم تا خود نداشته مونو توشون ببینیم -.-

حالا این همه تمجید از داستان و انیمیت و طنزش کردیم ولی بی نقص هم نیست .

گفتم که همون چهارچوب نداشتنش باعث میشه معلوم نباشه انیمه داره کجا میره، یعنی تو پس زمینه داستان، قصه خاصی روایت نمیشه. انگار که همچنان بعد از 24 قسمت درحال معرفی و وارد کردن شخصیت هاست.

هر کاراکتر که تو داستان میاد شانسی داره وارد میشه ولی یه طوری انیمه میخواد اونو به این اکیپ اضافه کنه تا رشد کنه مخصوصا این شخصیت آخری یعنی ساکاتا که اصن کاملا یکهویی معرفی شد، یه فرد منزوی، نرد و گوشه گیر که سر حسادتش به اوکارون اومد تو اکیپ اینا و توانایی خیالی خودشو نشون داد. کاملا هم شانسی :|

آررررره 🤔

گمونمــــــــ روال کار اینطوریه که همه مشکلات رایج نوجوانان رو در قالب شخصیت های مختلف بیارن تو انیمه

خب این باحاله ولی شخصیت ها زیاد بشن زمان کم میاد که به همشون بپردازن. دیگه آخرشم نگم که با ورود شخصیت جدید و اون صحنه کلاسیک شانسی کار فصل دو به پایان رسید -.-

یه جورایی این جهانش داره هی بزرگ و متنوع میشه و شاید نتونه به همه کاراکتر ها و دنیا هاشون بپردازه

آقا این فضایی های فصل اول که دنبال آیاسه مومو بودن کجا رفتن؟ همون چند تا مونده بودن؟ اون پیرزن که گفت تمام زیرزمینی ها دشمن آیاسه هستن قراره برگرده؟

درکل انیمه Dandadan بازم میگم انقلابی هنوز نشده ولی مسیر متفاوتی و جدیدی رو تو آثار شونن میره که خب، تا باشه ازین مسیر جدیدا ×_× چه خبره آثار تکراری واسه کاهش ریسک هزینه ها میسازین همش! کمدی متفاوت، کارگردانی خلاقانه، اکشن تمیز و شخصیت های واقع گرایانش یه جهان بی درو پیکر اما بامزه رو خلق میکنن که اگه به درون شخصیت ها دقت کنید آموزنده میشه و هم سرگرم کنندست.

آها یه چیز جدید از صنعت لات بازی مدرسه شون فهمیدم

اما حسم رو صادقانه بخوام بگم دورهمی شخصیت های این انیمه خیلی به دلم نشست. اونجایی که کنار هم تو یه خونه مقوایی داغون خوابیدن تا از هم محافظت کنن، یا وقتی باهم ساختنش، دعوا های خنده دارشون و همین کشمکش های بیرونی نه چندان مهم باعث شد دلم بخواد تو همچین جمعی باشم.

میدونید؟

خبری از نجات دنیا و گروه خیر و شر با چهارتا شوخی مسخره که قیافه صورت ها عوض بشه نیست. قابل لمس تره

.

.

نظرشما دربراش چیه؟ نقد هاتون رو پرتاب کنید تا احساس کنم من تنها فن این انیمه هستم 🗿