قصر انیمه

همون اول که وارد جهان cowboy bebop میشید یه چیزی شمارو به خودش میگیره و اون چیزی نیست جز:

جزززز

جززــــــــــــــــــــــــــــــــز

جهان سازی!

ساخته آقای شینیچیرو واتانابه اونقدر با حوصله دنیای پر جزئیات انیمه رو براتون شرح میده و شمارو باهاش آشنا میکنه که حس میکنید بقیه انیمه ها تو 24 دقیقه غاز میچرونن :/ (اشاره به وان پیس) نه واقعا شما نگاه کن، زمان هر اپیزود همون قدره که زمان اپیزود های یک انیمه امروزیه ولی اینقدر خوب دنیای انیمه رو شما درک میکنید که حس میکنید اون امروزیه در مقابلش خلاصه شده :|

اما کابیوی بیباپ چطوری دنیای خودش رو بهمون نشون میده؟

هویت بصری Cowboy Bebop

اگه انیمه های دهه 90 و قدیم تر رو ببینید، متوجه طراحی دستی خاصشون میشید. زمانی که کامبیوتر و جلوه های ویژه سخت گیر میومد انیماتور ها باید فریم هارو دستی طراحی میکردن، خیلی طول میکشید ولی نتیجه خیلی خاص و چشم نوازه ":) رنگ های به کار رفته توی Cowboy Bebop به جا اینکه مصنوعی و دیجیتالی باشن بیشتر ملایم و رو به گرمی هستن، مثل رنگ چوب، دیوار کِرمی، تخته سیاه یا همه چیزای قدیمی که تو خونه ننه بزرگتون گیر میاد &_^ به خاطر همین چشم رو خسته نمیکنن.

ترکیب رنگ هایی که انتخاب میکنید روی احساسی که میخواید به بیننده منتقل کنید اثر میذاره، از رنگ قهوه ای و خسته سفینه بیباپ (کشتی فضایی کاراکتر ها) گرفته تا رنگ آبی - زرد لباس های اسپایک هرکدوم احساس خاصی رو منتقل میکنن. مثلا جلیقه آبی، تیشرت بنفش و دست مصنوعی جت نشون میده بزرگ گروه، عاقل و محتاطه بر عکس شخصیت شر اسپایک ":)

بعد از رنگ های گوگولی مامانی دنیای کابوی بیباپ بریم سراغ جهانش (￣﹃￣)

همین الان تو اینترنت سرچ کنید سایبرپانک، یه سبک تصویر سازی که توش دنیای آینده رو پر از نور های آبی و بنفش، ربات های انسان نما و تکنولوژی های کامبیوتری نشون میدن. کابوی بیباپ میاد یه مسیر جدید رو میره، اون میاد دنیای دهه 90 مثل تلوزیون های گنده، کامبیوتر های قدیمی، ماشین ها و استایل مردم رو با یکم مدرن کردن میبره به 2071!

@______________@

...

سفر بیباپ بین قمر ها و سیاره های سنگی منظومه شمسی که حالا قابل سکونت هستن میگذره و هر سیاره شبیه یکی از شهر های دنیای امروزی ماست، یکی مثل لاس وگاس پر از کازینو و یکی شبیه بیابونای قم تهران :/ مردم روزنامه میخونن، ماهی گیری میکنن، مثل ما که سوار هواپیما میشیم میرن اینور اونور، بعضیا میرن بار و نوشیدنی میزنن یا یه عدم افتادن گوشه خیابون گدایی میکنن...

بیشتر محیط ها درست مثل کابوی و اون بیابون و گاوچرونی که یادشون میافتیم، بیابونی هستن و منظورم از قابل سکونت شدن سیاره، ایجاد تمدن تو همه جاش نیست بلکه درست مثل کارتون لوک خوش شانس یا فیلم های وسترن فقط یه بخشی تو برهوت و بیابون قابل سکونت شده و بقش بیابونه ×-×

لحن انیمه یکم کمدی، یکم درام، یکم اکشنه که هیچ خبری از آرمانشهر یا مردم غرق تکنولوژی توش نیست، انگار همین روزمرگی عادی ما تا قرن ها ادامه داشته و داره و خواهد داشت. کشتی فضایی بیباپ که اتفاقا کشتیه! (رو آبم میره) از آدمایی تشکیل شده که ازین جریان روزمرگی افتادن بیرون. اسپایک به عنوان یه سرباز رها شده که از زنا و حیوونا و بچه ها بدش میاد، جت یه پلیسه که استعفا داده و تصمیم گرفته از قید و بند قانون در بیاد، فی و اد که بعدا اضافه میشنم آدمایی هستن که انگار جایی اون بیرون ندارن.

ابتدای هر اپیزود شما بخشی از دنیای انیمه رو میبینید، یه قسمتیش هر سری تکرار میشه که نشون بده بخش مهمی از دنیای داستانه مثل دروازه های ورود به سیاره ها و قمر ها. یه قسمتی از از اون میرسه به نشون دادن محیط، شخصیت جدید و یک تکنولوژی یا گروه که دارن فعالیتی رو انجام میدن.

قسمت بعدی که به نظر اعجاز این داستان گویی هستش، ترکیب چیزای علمی و فرهنگی با جهان خود انیمه هست، مثل معرفی تکنولوژی هایپر اسپیس، فرهنگ جایزه بگیر بودن و کازینو های شرط بندی که نشون میده هم برگرفته از جهان واقعی هستند که یا تو انیمه مستقیم آورده شدن یا با یکم تغییر با دنیای قصه هماهنگ شدن.

فقط این چیزای سطحی نیستن، نویسندگی کابوی بیباپ اینقدر با جزئیات و دقت انجام شده که از نظریات علمی مثل نظریه نسبیت انشتین، مبحث فضا و زمان، چگالی سیارات و ارتباطات ماهواره ای هم برای ساختن جهان خودش استفاده کرده . یه جورایی اتفاقات و منظق داستانیش رو هوا ساخته نشدن و قشنگ واسه هر قسمت نشستن کلی چیز میز علمی خوندن :)

فضای داستان و موسیقی

موسیقی خاص و اختصاصی انیمه ترکیبی از جاز و بلوزه، توصیه میکنم یه آهنگ جاز گوش کنید تا ببینید چه فضای باحال و آرومی داره، یه جور حس فان و آرامش بخش در کنار هم ~_~ دو جایزه بگیر داستان ما بدشانس، فقیر و همیشه درحال بحثن. اونا از یه برنامه تلوزیونی که شبیه کارتونه اسم مجرم رو میفهمن و جایزه شو حساب کتاب میکنن، میرن سراغش ولی اغلب یا فرار میکنه، یا سر یه موقعیت احساس بیخیال میشن یا یه اتفاق دیگه میافته و در نتیجه یخچال همیشه خالیه :/

نه که این دوتا احمق باشن، فقط روزگار براشون سخت میگذره

اد، آین و فی به مرور و طی همین بدشانسی ها به تیم اضافه میشن، حالا 4 تا آدم گشنه و یه سگ داریم »/ آدمایی که نه هدف والایی دارن، نه اخلاق مدارن و نه از همدیگه خوششون میاد. فقط احساس میکنن گزینه ای ازین بهتر تو زندگیشون نداشتن. اپیزود به اپیزود ما در کنار آشنایی با جهان بیباپ که بزرگ و پر از جزئیاته، با گذشته و حال و هوای این شخصیت ها هم آشنا میشیم. اونا علاقه ای به صحبت درباره خودشون ندارن و خیلی وقتا فهمیدن حسشون به همدیگه به عهده من و توی مخاطبه ":)

کابوی برگرفته از فرهنگ وسترن به خود کاراکتر اصلی یعنی اسپایک گفته میشه، شاید اون کلاه، کفش مخصوص یا اسب نداره اما اون روحیه کابوی بودنه و سفر بی انتها با درگیری های مخفی درونیش اونو یه کابوی کرده.

کارگردان بهمون نشون میده این شخصیت ها نه فقط واسه پول و زنده موندن بلکه برای اون رفاقت پنهانشون به هم نیاز دارن ولی بیانش نمیکنن. اونا به هم طعنه میزنن، همدردی نمیکنن و سر شرط بندی حتی لباس هم دیگه رو هم میگیرن و تقلب میکنن اما اون رفاقت پنهان بینشون مثل ادویه غذاست که طعم معرکه ای به قصه میده ^_^ هر قسمت ماجرایی از این دنیای نیمه مرده نیمه زنده رو نشون میده و هم ایده هاش جدیدن هم تعریف کردنشون جذابه!

.

.

این فقط یکی از 26 تا قصه باحال این انیمست و هر اپیزود شما با سازمان ها، گروه ها و اشخاص جالبی آشنا میشید که داستان خودشونو دارن. از همرزمی که به دوستش خیانت میکنه و باعث اعتیاد و زندانی شدنش میشه، اعتیادی که هرمون های جنسی شو خراب میکنه و حالا در شرف انتقامه! تــــا برادری که دنبال نجات خواهرش از یه سیاره خشکه که گل کمیابی توش رشد میکنه...

چیزی که منو یه دفعه اینرو به اون رو کرد پایان حماسه بیباپ بود! بیباپ نه داستان چهار تا آدم رندوم و اختلافاتشون بلکه داستان زندگی ماست، تو زندگیمون با اتفاقات و ماجراهایی روبرو میشیم که ممکنه مارو تو خودشون اسیر کنن. از دست دادن کسی که دوستش داریم، خراب شدن رابطه ای که بهش وابسته بودیم، نتیجه کنکورمون یا حادثه ای که زندگیمون رو ازین رو به اون رو کرد، همشون ایستگاه هایی هستن که ممکنه منو تو توشون جا بمونیم.

مثلا من انگار تو 17-18 سالگیم جا موندم. مدام دلم هوای خونه قدیمی مون رو میکنه و وقتی یه آدم از زندگیم میره نمیتونم باهاش کنار بیام :( هی بهش پیام میدم...

کابوی بیباپ بهمون داستان آدمایی رو میگه که گذشته ای داشتن، حالا آیا باید تو گذشته باقی موند؟ آیا باید بهش برگشت؟ آیا اصلا جایی تو گذشته دارید که بهش برگردید؟ ...

هر چهار شخصیت داستان تصمیمی درباره گذشته خودشون میگیرن. یکی باهاش روبرو میشه، یکی ازش دل میکنه و این پایان تراژدیک بیباپه! یه داستان که درست مثل بیباپ سبک جدیدیه که تو هیچ دسته بندی جا نمیگیره ":)

چهار دوست رندوم که درست مثل آدمای زندگی مون، وارد قصه همدیگه شدن و مثل مسافر های قطار، تو ایستگاهی وقتش رسید پیاده شن...

این وسط انگار بعضیاشون مقصدشون تو مسیرشون بود.

بیباپ یه سبک موسیقی ترکیبی خلاقانه تو دهه 40 بوده که تبدیل به یه ژآنر جدید شد.

.

.

پیشنهاد میکنم حتما این انیمه رو ببینید ":)

من تعریفش رو سال ها پیش از یه مقاله نویسی شنیدم. شمام از من بشنوید.

تا بعد ^_^