قصر انیمه

اوتاکو درواقع فرد معتاد به انیمه رو میگن که اونقدر که تو انیمه دیدن موفق، بِروز، آگاه و سریعه تو زندگی خودش هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیچ کود انسانی نیست (*￣3￣)╭ یه نون خور اضافه که والدین همواره با خودشون میگن عی بابا این از کجا ظاهر شد -_- این موجود دو پا که در یه اتاق 4×4 با دیوار هایی که از اکشن فیگور و پوستر یه سری انیمیشن پر شدن زیست میکنه و فقط برای پس دادن به طبیعت 💩 بیرون میاد. مشاهده شده که وی فکر میکند میتواند با یک شخصیت کارتونی ازدواج کند.

اوتاکو تو ژاپن تقریبا همچین کسیه و درسته که الان این تعریف داره کمرنگ تر میشه اما تو بیرون از ژاپن فقط کسی که انیمه میبینه و دنبال میکنه اوتاکو محسوب میشه.

اینطوریام نیست که ما فقط معتاد انیمه داریم، شما یوتوب رو باز کن دوجین معتاد گیم و کامیک میبینی که یه اطلاعاتی از حوزه خودشون داره که در لیست بی فایده ترین دانسته های بشریت طبقه بندی میشه!

ژاپنیا به این گونه جانوری میگن " کسی که از مسئولیت های زندگی واقعی فرار میکند"

اصن گیم و انیمه و کامیک رو ول کن، شما خودتون میتونید یه معتاد اینستاگرام، روبیکا یا کافه باشید اصن!

راستش من فکر نمیکردم روبیکا اعتیاد داشته باشه تا آریکا بهم گفت :/

یکی از ریشه های اعتیاد فرار از زندگیه که ایــــــــــــــنجا دربارش نوشتم. لذت دیدن انیمه یا هرچیز دیگه یه در ما هرمون لذت یا دوپامین ترشح میکنه که از واجبات زندگیه اما وقتی زیادی میریم درونش دیگه از واقعیت دور میشیم. ما دوپامین بیشتری میخوایم! دوپامین غلیظ ترررر یه لیوان دوپامین ^^

یه استخر دوپامین اصن!

دوپامین مثل یه تخت گرم و نرمه که وقتی بهمون میگن پاشو باید امتحان بدی، تمرین کنی، کار کنی، پول دربیاری بهمون میگه" بیخیال مشتی ":) بپر روم :|

و شما تو این تخت غرق میشید...

البته کارگردانان انیمه هم خوب بلدن آدمو خمار کنن، درست سر حساس ترین صحنه ممکن اپیزود تموم میشه و حالا تا نفهمیم چطور شد که ناروتو و لوفی و اصغر و ممد پیروز شدن ول نمیکنیم.

خجالت بکش کارگردان پلشت وان پیس ×_×

ببین بچه های گوگولی مگولی قصر انیمه، چه بخواید چه نخواید زمان جلو جلو میره و مثل من که با بیست و اندی چرخش زمین به دور خورشید همچنان درگیر درآمد داشتن و تصمیم راجع به آیندم هستم شمام به این مرحله میرسید. مرحله ای که دیگه جنگ لیوای و تایتان ها به نوشتن قصه زندگیتون اولویت نداره و باید کمتر بهش فکر کنید.

امیدوارم هیچکدومتون یه درجه ای نرسید که همه چیز واسه تون کسل کننده و بی حس باشه و بی حوصلگی زیاد دانلود کنید.موضوع فقط شغل و خانواده یا درس نیست موضوع زندگی خودتونه ":) حیوان که نیستید فقط به فکر خوردن خوابیدن باشید :|

شما انسان هستید! موجودی به غایت باهوش، متفکر و نماینده خدا بر زمین!!!!

وایسید از منبر بیام پایین -.-

شما قادریت اثری برای خودتون و دنیا خلق کنید، میتونه نجات زندگی مردم باشه، میتونه پخش دوستی و شادی باشه یا میتونه به رفاه و راحتی شون کمک کنه. چیزی به دنیا بدید و از خودتون به جا بذارید حتی اگه شمارو نبینن یا فراموشتون کنن. این هم به زندگی و حال خودتون کمک میکنه و هم باعث رشدتون میشه ":) بی چشم داشت و انتظار واسه پاسخ و مزد کارتون ^_^

انیمه وقتی خوبه که بخشی از روز رو برای یه تجربه جدید داستانی و لذت بردن ازش اختصاص میدیم، ما قصه نوشته شده یه نویسنده رو از سگ کیلومتر دورتر تماشا میکنیم و با افکار و پیامی که گذاشته عشق میکنیم، کنارش اکشن و طنز و درام میبینیم تا لذت ببریم.

اما چه وقتی زیادم خوب نیست

نمیگم بعد انیمه دیدن انرژی مثبت بگیریم و بریم درس بخونیم شاگرد اول شیم یا انگیزه بگیریم بریم یه مهارت جدید یاد بگیریم. راستش واقعا همچین کاری نمیکنیم :/ معمولا با دیدن فیلم و کارتون آدم خیلی کم پیش میاد اینرو به اونرو بشه و بیشتر سرگرم کننده بودنش مطرحه اما ایرادی نداره

والا :|

ایرادش اونجاست که ما پناه ببریم به انیمه -.-

ینی به جایی برسی که انیمه تنها چیزی باشه که براش بیدار میشی و دست و رو نشسته در آغوشش میروی تا تورا از مصیبت های زندگی دور کند.

خب من گینتاما رو سر همچین چیزی دیدم ×_× زیاد اوضاع روبراه نبود.

دروغ چرا الانم وان پیس میبینم روزی دو سه قسمت -_-

البته تصمیم دارم از یه جایی دیگه ادامش ندم.

انیمه بهونه ای پنهان میشه برای انجام ندادن اون کاری که سخته ولی باید انجام بدیم...

برای من میتونه تکمیل رزومم یا یادگیری فلان نرم افزار باشه!

یه جایی میخوندم ما معمولا به خودمون سخت نمیگیریم مگه اینکه یه عامل خارجی مجبورمون کنه سخت تر تلاش کنیم. مثلا کسی یا چیزی رو از دست میدیم، تحت فشار قرار میگیریم و یا تو خطر میافتیم. مثل وقتی که یه حادثه ناجور پیش میاد و دیگه مجبور میشیم مسیر دیگه ای رو انتخاب کنیم تا زنده بمونیم....!

البته امیدوارم واسه هیچکدومتون پیش نیاد!

در بیشتر مواقع ما یه دوست یا آشنایی رو میبینیم و ازش میپرسیم: مشتی! انیمه فلانی رو دیدی ؟（*＾-＾*）و اونم به یه نگاه رو به افق و حالتی خسته میگه: انیمه؟! دیگه خیلی وقته ازین چیزا گذشتم (；′⌒`) و تو با خودت میگی نهههههههه جاسمممممم! تورا چه شده است؟! همانا مگر تو آن اوتاکو خردمند و دانا نبودی که فکت های ناب از انیمه ها بگفتی و مانگا هارا یکی از پس از دیگری فتح میکردی؟ مگر نه آنکه انیمه ندیده باقی نگذاشتی و به ما نیز معرفی بکردی؟!

و جاسم که ازین ریش تیز های کاکتوسی دراورده میگه آری جوان! یادش بخیر...+

خب جاسم اون روزایی که باید بین این دوتا تعادل بر قرار میکرد رو به خوشی گذروند و الان حتی اگه بخوادم یه انیمه ببینه دیگه فکر به مشغله های زندگی نمیذاره اون لذت رو ازش ببره! شمام فکر کنم زیاد شنیدید که میگن قدیم چقدر بهتر بود! بچگی چقدر خوب بود...

بدون شک بچگی دوران باحالیه و دنیا کوچیک به نظر میرسه اما نوجوونی موقعیه که میتونیم این شوک رو کمترش کنیم تا وقتی وارد جوانی شدیم یکهو غافلگیر نشیم که عههه چرا همه چیز اینقدر سخت شد ":( چَرا دیگر آسمان آبی نیست! چرا دیگه گنجشک ها نمیخوانند ! پس پروانه ها کجایند ...!

راستی واقعا پروانه ها کجان ؟ :/

البته خیلیامون ننه آقای سخت گیری داریم که در بدترین حالت میخوان ما رویای اونارو زندگی کنیم. مثلا باباهه دکتر مهندس نشده ولی بچه حتما باید بشه یا چون فلانی تو فامیل دندون پزشکه بچه منم باید بشه!

بس کن دیگه والدینعلی -.- این کودک بازی هارا بگذار کنار

خلاصه این سختگیری زیاد و توقیف کامبیوتر و موبایل و دوستان و کنسول تا تابستون ادامه داره و بچه نگون بخت میگه خب حالا که تابستونه من باید نهایت استفاده رو بکنم!

عیب نداره بچه ها پیش میاد. شرایط خونه نباید شمارو تسلیم یا سرخورده کنه، اون بیرون چیزای بدتری هم هست 😄🪓

نشد انگزیشی بشه :/

انگیزه کیلوچنده خودتو جمع کن ای قصر نشین ×_× درسته که پدر مادر هشت ماه موبایل رو توقیف کردن اما بر خویشتن کنترل داشته باش و هر تابستون یکمم برای یه مهارت یا دانش وقت بذار ":) از یوتوب بهره بگیر و تمرین کن، یه عادت خیلی کوچیک ولی مستمر توی خودت پرورش بده مثلا هر روز چند صفحه مطالعه، چند خط کد نویسی، یه تمرین طراحی یا هرچیزی! فقط هر روز یکم انجامش بده ولی رها نکن.

بعد چند ماه نتیجه رو میبینی

این یه مثالش بود مثلا ":) شاید یه پست گذاشتم که چطور از انیمه عادت های مفید رو تقلید کنیم.

بذارم؟