قصر انیمه

اما انیمه

انیمه چیه؟

انیمه، انیمیشن تولید شده تو کشور دوست و همسایه دوور، ژاپن هستش که از ســــــــــــــــال های قبل از جنگ جهانی دوم هم درحال تولید بوده و الان که دارم این مطلب را به شما ارزانی میکنم به عنوان یکی از بزرگ ترین، پر سود ترین و موفق ترین صنایع سرگرمی جهان عالم هستی شناخته میشه.

فکر میکنم آشنا ترین تصویر انیمه برای شما کارتون فوتبالیست هاست که از صدا و سیما پخش میشد، بعد ها انیمه های دیگه ای مثل آنشرلی، بابا لنگ دراز، آبشار سرنوشت و بی نوایان هم پخش کردن.

خب ما کودکان قد و نیم قد هم مثل شما تصورمون از انیمه همین بود، حتی نمیدونستیم که به اینا انیمه میگن اما وقتی با انیمه هایی که صدا و سیما پخش نکرده آشنا شدیم متوجه شدیم حضرت عباسی انیمه اوشاخلاری :/

ویژگی انیمه ها چیه؟

انیمه، اوایل شبیه همون انیمیشن های قدیمی و دو بعدی دیزنی مثل سفید برفی، میکی موس و پری دریایی بوده که شاید دیده باشید. بعد ها هنرمندان ژاپنی کم کم چیز هایی به این سبک هنری اضافه کردند که منحصر به فرد شد و امروزه اونو به اسم انیمه (همون انیمیشن به زبان ژاپنی یا انیمیشن تولید شده در ژاپن) میشناسیم. این چیز هایی که اضافه کردن یا تغییر دادن شامل چشم های زیبا و بزرگ، مدل مو های رنگارنگ و منحصر به فرد، آناتومی بدن اغراق آمیز، رنگ های زنده و طراحی خاص و صد البته تمرکز بیشتر روی شخصیت پردازی، فرهنگ ژاپن، تنوع سبک و داستان گویی بوده :)

چند مدل انیمه داریم؟

خدمت شما عرض کنم که خیلی بیشتر از چیزی که تصور میکنید!

انیمه ها از رمان های خارجی، مانگا (کتاب مصور ژاپنی) یا به صورت مستقل ساخته میشن.

انیمه از نظر رده سنی مخاطبین و سبک هاش دو مدل تقسیم بندی داره، یکیش برای گروه های سنین مختلف و یکی برای محتوای داستانش!

رده سنی در انیمه:

کودومو (kodomo)

کودومو یعنی برای مخاطب کودک و خردسال که انیمه های این حوزه حول مسائل خانواده، اخلاق و آموزشی هستند مثل ایکیوسان، پینوکیو یا سندباد.

نمونه انیمه مناسب این گروه سنی"

• Doraemon - دورامون
• Detective Conan - کاراگاه کونان
• Pokémon - پوکمون

شُونن (shōnen)

انیمه هایی که برای مخاطب پسر نوجوان ژاپنی ساخته میشن و مثل فوتبالیست ها بعضی هاشون ورزشی هستند.بعضی ها مثل آن شرلی درام هستند و یه سری هم مثل بینوایان از رمان های معروف اقتباس شدن.

البته شما بخش کوچیکی از این ژانر رو مشاهده کردید، عمده شهرت گروه انیمه های شونن به اکشن، مبارزه، علمی تخیلی - فانتزی و داستان هایی با موضوعات اخلاقی و رشد هستش. تو این انیمه ها شخصیت های اصلی اغلب اوقات نوجوانانی هستند که تحت شرایط سختی مثل از دست دادن عزیزان، جنگ، مشکلات خانوادگی و چالش های زندگی قرار میگیرند که باید با کمک همسالان خودشون از پس این مشکلات بر آمده و به کامیابی برسند. این چالش ها ممکنه در بستر های مختلفی روایت بشن مثل علمی - تخیلی یا فانتزی

پس اگه براتون سوال شده که چرا خیلی کم والدین این کاراکتر هارو ممکنه ببینید، علتش، تمرکز نویسندگان روی گروه همسالان میباشد نه خانواده.

البته امروزه آثاری هم در راستای تحکیم روابط خانوادگی تولید شده و میشوند.

نمونه انیمه مناسب این گروه سنی:

• Hunter x Hunter - شکارچی x شکارچی

• Attack on Titan - حمله به تایتان

• One Piece - وان پیس

شُوجو (shōjo):

ژانر شوجو به معنی "برای مخاطبین دختر نوجوان " هست. شهرت این گروه نسبت به قبلی کمتره و محتوای داستانی این گروه شامل روابط عاطفی و رمانتیک میشود که دغدغه دخترای نوجوان ژاپن باشه، خیلی اکشن و حادثه محور نیست و حقیقتا من خیلی مثالی ازش تماشا نکردم.

چون پسرم :/

سینن (Seinen):

تفاوت انیمه با کارتون که تو ذهن شماست اینکه انیمه رو برای بچه 4 ساله هم میسازن، برای بزرگسال 30 ساله هم میسازن! بله درسته. ما انیمیشن بزرگسال هم داریم و همه اینا کارتون بچگونه نیستند، بعضی از انیمه ها حاوی مفاهیمی مثل خشونت، روابط جن×سی، اعتیاد، جرم و جنایت و روانشناسی هستن که کنار مشخصاتشون میزنه " سینِن (sinen) " یعنی برای پسران (18-40 سال)

اگه دیدید نوشته R هم منطور بزرگساله

اینطور نیست که محتوای این انیمه ها منحرفانه و بد باشه بلکه صرفا برای مخاطبی تولید میشن که ذهنش بالغ شده و میتونه درست رو از غلط تشخیص بده، تقلید کورکورانه نکنه، قدرت تحلیل داشته باشه و آگاه باشه نسبت به جامعه پیرامونش.

عمده انیمه های سینن دیگه دنبال مفاهیم اخلاقی و آموزشی نیستند بلکه واقع گرایانه به موضوعات اجتماعی، فلسفی و سیاسی نگاه میکنن و عمیق تر میشن. لزوما شامل صحنه های خشونت آمیز یا مستهجن نیستند اما ممنوعیتی برای نمایششون ندارند ،درکل مفاهیم بزرگسالشون شاید قابل درک توسط فرزند نوجوان یا کودک دلبندتان نباشد.

به همین نسبت هم ژانر جُوسِه برای دختران بالغ باموضوعاتی مثل ازدواج، خیانت و فرزند پروریه که دیگه اشاره ای بهش نکردم.

نمونه انیمه مناسب این گروه سنی:

• Monster - مانستر
• Berserk - برزرک
• Psycho-Pass - سایکوپس یا روانگذر

ژانر های انیمه بر اساس محتوا

برتری انیمه به انیمیشن های تولید شده تو بقیه دنیا اینکه تنوع زیادی توی داستان ها و شخصیت هاش دارید، مفاهیم فلسفی عمیق، شخصیت پردازی بهتر و سبک های هنری زیادی داره. شما علاوه بر سبک هایی مثل کمدی، اکشن، علمی - تخیلی، فانتزی ، رومنس، درام و ترسناک یه سری ژانر فرعی ابداع شده توسط ژاپنی ها هم دارید مثل :

• مکا: دنیای که دراون ربات های عظیم الجثه و کلا چیزای مکانیکی محوریت دنیای داستان هستند.
• برشی از زندگی: مبتنی بر روزمره و اتفاقات زندگی واقعی در یک مکان حقیقی مثل ژاپن یا هرجای دیگر
• ایسکای: سفر کاراکتر به جهانی دیگر که با دنیای کنونی او کاملا متفاوت هست، مثلا یک دنیای فانتزی
• یوری و یائویی: انیمه هایی که محتواشون درباره کاراکتر های همج×نسگرا هست.
• مدرسه: داستان حول دانش آموزان مدرسه و رندگ تحصیلی تعریف میشه/
• حارم، ایچی و هنتای: محتوای بد +18 برای همه سنین و همه اقشار جامعه! (معمولا داستان سطحی دارن و کلا نذارید همچین چیزی ببینن)

خب من به عنوان یه انیمه دوست، بی پرده ژانر هارو گفتم و به حساب این گذاشتم که دُگم و چهار چوب بسته نباشید. اگه نخواید جهان امروز رو درک کنید بچه تان از شما فاصله میگیره و خلاصه پس فردا نگویید چرا بچه مان را از دست دادیم.

تنها زانری که واقعا جز ضرر هیچی نداره و برای هیچ سنی توصیه نمیشه همون سه مورد آخر هست که حارم (یک پسر میان انبوه زنان = حرمسرا) ، ایچی ( یک دختر میان انبوه پسران جذاب) و هنتای هم همون فیلم کوتاه مستهجن در قالب انیمه هست.

تفاوت فرهنگی ژاپن و ایران

همونطور که تا به اینجای کار حدس زدید، تفاوت هایی بین فرهنگ ما و ژاپن وجود داره و هردو کشور دارای تمدن و فلسفه غنی هستند اما در خیلی موارد باهم فرق دارن که تو انیمه هاشون این رو همیشه به جهان نشون میدن.

کافیه یکبار در اوقات فراغت سرچ کنید" تبلغ ژاپنی!" متوجه حال و هوای عجیب تبلیغات و رسانه اونها خواهید شد!

ژاپن یکی از متفاوت ترین و عجیب ترین کشور های دنیاست و پرداختن به جزئیاتش ازین پست، تومار عظیمی میسازه که از حوصله شما خارجه، البته اگه حوصله داشتید براتون میگم :|

تو فرهنگ ژاپن نظم در امور، احترام به بزرگ تر، تلاش بسیار، تواضح و فروتنی اهمیت زیادی دارن، این موضوع کلیشه ای نیست بلکه اینقدر براشون اهمیت داره که تعداد رسم و رسومات و دستورالعمل هایی که برای احترام و مناسک و چیزای مختلف هست از حوصله واقعا خارجه! البته انتظاری هم از یک توریست نمیره همرو بلد باشه اما یکمش رو بلد باشید بهتره!

کلا مردمی هستند که فرایند و هماهنگی براشون مهم تر از نتیجست.

دین مردم ژاپن شینتو نام داره که رگه هایی از بودایی هندی و چینی توش وارد شده. اونها به وجود چندین خدا معتقدند و مثل خدایان یونان سلسله مراتب الهه های مختلف دارن که بهشون میگن "کامی" . باور به وجود ارواح مردگان و بحث موجودات ماوراالطبیعه مثل اُونی و یوکای وجود داره که البته امروزه جنبه سرگرمیش بیشتر برجسته تره تا جادو جنبل. ژاپنیا معابد و مناسک مذهبی زیاد دارن و ازین نظر غنی میباشند.

حالا همینا رو تو انیمه هاشون هم نشون میدن، مثل مسائل ماورایی - فلسفی و رفتن به معابد در روز های خاص. حتی یه کاری که زیاد تو انیمه ها انجام میدن بازسازی مکان های توریستی واقعی تو سکانس های انیمه هست که خیلی به دیده شدن اون مکان تو واقعیت کمک کرده.

مخصوصا غذا هاشون، تو نشون دان غذا داخل انیمه واقعا نهایت وسواس رو نشون میدن تا جایی که کیفیت تصویر موقع غذا درست کردن ناگهان زیاد میشه !

اما ما که مخاطب این بازنمایی فرهنگی در قالب انیمه هستیم چه تفاوت هایی داریم؟

مثلا انیمه مقدار زیادی اغراق آمیزه، به این معنی که تصویری غلو آمیر از فرهنگ خودشون به شمای مخاطب نشان خواهند داد. به طور مثال ممکنه ببینید بچه شما یه انیمه میبینه که توش دانش آموزان با موهای عجیب غریب و لباس های تنگ و کوتاه رفت آمد میکنن یا روی پشت بام ناهار میخورن و نصف شب تو مدرسه هستند، این تصویر واقعی نیست و صرفا برای جذب دانش آموز تو ژاپن ساخته شده. به خاطر اینکه سیستم آموزشی خشک و سختگیرانه ای دارن.

همینطور باقی موارد مثل اندام های اغراق آمیز ، موهای بلند و واکنش های رفتاری بیش از حد مثل فریاد کشیدن هم جز این اغراق جذاب به حساب میان.

نکته بعد اینکه زاپن نسبت به ایران فضای فرهنگی باز تری داره، پوشش آزاد، روابط خارج از عرف، نوشیدنی های الکلی، مدارس مختلط و چیز هایی ازین قبیل در این جامعه و به دنبال اون در انیمه ها نمایش داده میشن. البته مورد اول رو نه در اون حد شدید، چون قوانینی به هرحال وجود داره ولی هست! اگه فضای خانواده مذهبی دارید بهتره فرزندتون نسبت به این موارد آگاه باشه و یکهو سورپرایز نشه.

چون صداو سیما این چیزا رو کامل سانسور میکرد و حتی شما هم ممکنه با جامعه آزاد غریبه باشید.

واژه جامعه آزاد به معنی جامعه بی بند و بار نیست بلکه به این معنی هست که در اون سیستم برای تمام اقشار جامعه اعم از مذهبی و غیر مذهبی امکانات یکسان قرار داده شده و اجباری برای پذیرش یک سبک زندگی یا فکری معین وجود نداره.

و خب به دنبال اون هم شایسته سالاری بر اساس علم و مهارت اولویتش بالاتره تا دین، یعنی شخصی صرفا بر اساس عقاید مذهبی و عدم داشتن دانش و مهارت جای کسی که دانش و مهارت داره رو بگیره.

این یک مزیته وگرنه اونجا به خاطر ضعیف بودن ارزش های خانوادگی و الهی مشکل کاهش جمعیت، افسردگی و زندگی ماشینی دارند.

زبان بصری انیمه

به مرور زمان، انیمه و سازندگان اون به یک سری امضاهای بصری در تصویر سازی رسیدن که تو شکل زیر میتونید یک سری از اونها رو ببینید.

@_________________@

با فرزند خود تماشا کنید

انیمه هم مثل بازی های رایانه ای و سینما یک سرگرمی در دنیای دیجیتال به حساب میاد، ما بخشی از اوقات فراغتمون رو به تماشای این سبک از پویانمایی میگذرونیم و به خاطر قدرت داستان سرایی، طراحی جذاب و شخصیت پردازی به این محتوا جذب میشویم اما مراقب باشید که فرزندتون در دیدن انیمه افراط نکنه.

نشانه های افراط تو انیمه دیدن شامل:

1. منزوی و گوشه گیر شدن به طوری که فقط انیمه ببینه یا مانگا بخونه و نخواد با زندگی و چالش هاش روبرو بشه
2. فانتزی سازی با داستان و کاراکتر های انیمه ای که باعث میشه تصویر اشتباهی از واقعیت در ذهن فرد شکل بگیره
3. تقلید بیش از حد الفاظ ژاپنی و حرکات شخصیت های انیمه + تمایل زیاد به سفر ژاپن
4. کم تحرکی و تنبلی مخصوصا در سن نوجوانی که فرد برای آینده خودش سردرگمه و انیمه رو راه فراری از چالش های زندگی میبینه

خب امیدوارم این مقاله برای آشنایی شما با سرگرمی امروز نوجوانان یعنی انیمه مفید واقع شده باشه، هدف از نگاشتن این مقاله آگاهی بزرگ تر ها نسبت به این خرده فرهنگ (اوتاکو) بود که با علایق فرزندانشان آشنا بشن و نه در برابرش گارد بگیرن و نه خیلی آزاد بذارن. یه جورایی دهه 60 به خاطر سخت گیری زیادی یه طوری پتانسیل هاش از بین رفت و دهه 90 به خاطر بیش از حد آزاد گذاشتن یه طور دیگه داره هدر میره.

افراط و تفریط خوب نیست.

توی قصرانیمه ما بیشتر به این خرده فرهنگ و ارتباطش با سبک زندگی و مهارت افزایشش میپردازیم.