قصر انیمه

جمع گرایی به جای فرد گرایی

کمتر انیمه شونن رو پیدا میکنید که مخاطبش نوجوون ها باشن و توش یک فرد تک و تنها قهرمان قصه باشه. حتی قوی ترین شخصیت ها با قدرت های ماورایی و سیاره نابود کن هم گروه همسالان دارن. نه تنها گروه همسالان بلکه مجموعه ای از شخصیت های فرعی مثل پیر دانا یا استاد، گروه رقیب و تشویق کننده های مختلف :)

مثلا وان پیس، دراگون بال، ناروتو، شیطان کش، جوجوتسو کایسن و 99 درصد انیمه های ورزشی مثال های خوبی هستند از یک صدا بودن. چیزی که هر ملتی به خاطر همون به جایی که الان هست رسیده ":) اینکه میبنیم کشور های جهان سوم مثل ما، افغانستان، عراق، پاکستان و یه هفت هشت ده تا دیگه با وجود تاریخ و منابع زیاد کار به جای نمیبریم به خاطر اینکه فرد هستیم به جای جمع ":)

ژاپن و کشور های گودرتمند الان هم مثل ما بودن، حتی بدتر ولی وقتی من، تبدیل به ما بشه جامعه رو میسازه، چون اسمش روشه، جامعه :| از کلمه جمع میاد -.- نه کسی که به خاطر ترفیع زیرآب همکارشو میزنه یا میگه به منچه فلانی مریضه یا فقیره یا من خودمو خلاص کنم بقیه به درک. ژاپن همیشه اینو تو انیمه ها نشون میده چون به مرور زمان کمرنگ میشه، مثلا آمریکا اوایل همدل تر و همصدا بودن ولی الان خیلی چیزی براشون مهم نیست ، سرمایه محورن، دنبال مُد و غذا و سرگرمی

چیزایی که سرمایه دارا استفاده میکنن تا اتحاد مردم رو پراکنده کنن، مثل اینکه من بهت موسیقی و سینما و کلی جنس که بدردت نمیخوره میدم توام کاری نداشته باش کجا چی شد ^+_^

اگه میخوایم به درجات رفیع سقف نائل بشیم باشید یکصدا باشیم، فداکار باشیم، اینقدر همه چیزو برای خودمون نخوایم و این عادت رو حفظ کنیم :)

همونطور که همه این شخصیت ها تک و تنها به مشکلات غلبه نمیکنن.

احترام به بزرگ تر

چه انیمه مافیایی ببینیم مثل بانگو چه حماسی مثل اتک یا فانتزی های میازاکی همشون این مورد رو برجسته نشون میدن. موردی که از خصلت های پسندیده تو ادیان و اخلاقیات ملت های گوناگون بوده ولی انیمه میاد بازم نشونش میده چون اثر گذاره :)

خب خیلی فاز شیخی میشه خود من نه اونقدر به خانواده احترام میذارم نه دلم میخواد کارمندای دولت رو آدم حساب کنم تازه یه عده رو دلم میخواد بندازم تو دستگاه قیر سازی -.-

هممون میخوایم ! اصن قیر خوبی ازشون درمیاد :|

مشکل اینکه اونا اینطوری فکر نمیکنن، نه صبر کن

مشکل ماییم که اینطوری فکر میکنیم (#_<-)

خب ما تو موقعیت متفاوتی زندگی میکنیم ولی همیشه بهتره قبل از اینکه مجبور بشیم طرف رو تبدیل به قیر جاده سازی کنیم با احترام نابودش کنیم ^_× نه وایسا من هرطوری با این معقوله برخورد میکنم خشونت آمیزه 😐

دقت کردین میگیم احترام لیاقت میخواد یا میگیم طرف باید لایق احترام باشه ؟

زندگی روزمره

واقع بین باشیم زندگی روزمره اغلب ژاپنیا سطح جدیدی از کسل کنندگیه و برای همنم یه کارمند یا دانش آموز انتظار نداره بیاد تو انیمه هم همونو ببینه، به خاطر همینم مام تو انیمه کمتر زندگی و روال روزمره رو میبینم.

چون واسه مخاطب حل کردن مشق شب جذاب نیست :/

ولی موقع نمایش همین زندگی یکنواخت با ظرافت عمل میکنن، تاحال ویدئو های پختن غذا، آماده شدن، کارکردن و زندگی روزمره شونو دیدید چقدر گرافیک رو بالا میبرن و منظم نشونش میدن ؟ یک نظم و آرامش خاصی داره اون صحنه ها که نشون میده فرایند برای اونا مهم تره تا نتیجه :) یعنی اگه داری خطاطی میکنی با اصول و نظم خطاطی کن یا وقتی داری گیم میزنی یا خونه تمیز میکنی یا ...

من زیاد با ماشینی شدن زندگی حال نمیکنم، تکرار مدام و بدون علاقه یه چیزی ولی خیلی از ما موقع کار های مختلف مغزمون هزار جاست و تمرکزمون پایینه مخصوصا با اینستاگارم که آفتی بیش نیست.

فریاد زدن

درست مثل لفظ کنییییییییییی که تو قصرانیمه بچه ها زیاد میگن و همسایه ها شاکی شدن (┬┬﹏┬┬) تو انیمه ها مخصوصا انیمه ها کمدی میبینیم که شخصیت ها داد که هیچی بلندگو رو با جاش قورت دادن :| یعنی صداپیشه رو شما از نزدیک ببینی بهش نمیخوره ده برابر سبزی فروش محله با هنرمندی تمام داد بزنه کنیییییییییییییییی یا بگه مادارااااااااااااا

فکر کنم این ریشه تو سکوتشون دار، اینقدر سکوت میکنن یه جا جمع میشه یکهو رها میشه.

تو واقعیت برعکس انیمه شما خیلی کم یوجی ایتادوری های پر سروصدا یا ساکاتا گینتوکی میبینید. مردم ساکت ترند و آروم با مسائل برخورد میکنن. درواقع ما خاورمیانه ای ها خونگرم و پر سروصداییم ^_^ .

بقیه شرق و غرب اندازه ما صدا تولید نمیکنن

سکوت خیلی اوقات خوبه ، به قولی دو گوش دادن و یک زبانت، یعنی دوبرابر که میگی باید بشنوی ، سکوت احترام میاره و زبان سرخ سر سورمه ای میدهد برباد ولی فکر کنم اونا بیشتر اینو عملی میکنن تا ما :)

کلا در های جدیدی با حرف نزدن رو به آدم باز میشه

شخصیت کمرو و خجالتی

تو خیلی از انیمه ها دیدیم که یه پسر کم رو خجالتی هستش که از اجتماع دوری میکنه، غیر از یه رفیق دوران بچگی هیچکس و نداره و اصن تو برقراری رابطه خوب نیست. حالا طی یک سناریو کاملا منطقی 🗿 این آدم توسط مقدار زیادی دختر درو داف احاطه میشه که اونام خیلی براش عشوه میان :| بعد نکته جالب اینکه طرف خیلی هم میخواد با حیا باشه و پاکه ولی اونا نمیذارن. سناریویی که معلوم نیست کی اولین بار وارد انیمه کرده.

نمونه تابلو و بزرگ این مدل انیمه ها هم هنرشمشیر زنی آنلاینه -.- پسری کاملا تباه در زندگی واقعی که در بازی های ویدئویی شیر میشه با یک دختر همراه و همدم و زیبا رو که ازش خوشش میاد.

توی دنیای واقعی خجالتی و کمرو بودن نه تنها مقدمه ای برای یه اتفاق خوب که تو انیمه ها میبینیم نیست بلکه ضربه های مختلفی میتونه بهمون بزنه، به خاطر اینکه این سکانس هارو زیاد تو انیمه ها میبینیم ناخوداگاه خودمونم منتظر یه نجات دهنده ای هستیم که بیاد و زندگی مارو دگرگون کنه ^-^

خب همچین چیزی نمیاد، پاشید برید بیرون معاشرت کنید-.-

*ادمین به خود مینگرد که تعداد افراد مجازی زندگی اش بیشتر زا واقعی است ( ˘︹˘ )

.

.

شما دیگه چه تفاوت هایی تو انیمه و واقعیت میشناسید که بهشون بپردازیم :)