قصر انیمه

ترسناک بودن یه انیمه خودش حرکت چالش برانگیزیه، اینکه تو دنیای انیمه و مانگا بتونید وحشت رو منتقل کنید از پس معدود مانگاکا و و کارگردانی برمیاد و اغلب اوقات تبدیل به کمدی میشه اما میروکوچان دیگه خودشو راحت کرد،گفت چه کاریه خب کمدیش میکنیم ^_^

خب به قول استاد میازاکی انیمه ها کلا از واقعیت بــــدورن مخصوصا اگه تو مدرسه باشن پس ما با یک تصویر تخیلی از مدرسه روبرو هستیم که دانش آموزا با دامن خیـــــــلی کوتاه، موهای رنگ و وارنگ و اندام های خدا میدونه تو مغز مانگاکا چی میگذره، درس میخوانند ":) تازه بهداری هم دارن!

به خاطر کمدی بودن طبیعیه که رنگ های انیمه به سمت بی روح بودن نرن و شخصیت ها طراحی معمولی داشته باشن مثل همه انیمه ها اما ترسناک ترین قسمت انیمه قسمتش اولش بود جایی که موبایل میکو هنگ میکنه و پشت هم عکسش به خودش ارسال میشه !

همون ترس از ناشناخته های خودمون ^_^

طراحی چیزایی که میکو میبینه به مراتب از نفرین ها تو انیمه جات شونن ( جوجوتسو کایسن و مرد ارره ای و نوراگامی ) ترسناک ترن، دیگه الکی کیوت و گوگولی طراحی نشدن و کاملا انگار دختر خاله 3 ساله تون باتمام زور مداد رو بکشه به دفتر نازنینتون طراحی شون کرده، خطوط شکسته، تاریک و خشن.

⁙⁙⁙⁙⁙⁙⁙⁙⁙⁙⁙⁙⁙

البته اگه مانگا رو ببینید متوجه میشدی مال مانگا تازه یکم ترسناک ترم هستن. صدای لرزان و فریاد هاشون تو انیمه خوب مارو جای کاراکتر میذاره و جا میخوریم.

علاوه بر میکو شخصیت دیگه ای هم داریم به اسم هانا نمیدونم مانگاکا چه فانتزی تو سرش داشته که این بشر هرچی میخوره بره داخل ×_×

امان ازین مانکاگا های بدور از زندگی واقعی -.-

هانا کاملا برعکس میکو درجریان هیچی نیست، دختر مهربان، خوش خلق و بسیار شکمو که بین صبحونه و ناهارش سه چهارتا صبحونه و شبه صبحونه میلُمبونه و در طول انیمه مارو با انواع نان و کیک آشنا میکنند :) تازه یه قسمت دیدم کیک باس×نی خورد و قسمت دارک قضیه وقتیه که کیک رو نشون دادن -.-.

شخصیت بعدی که آروم آروم به قصه اضافه میشه کسی که Yuria Niguredo ( یوریا ) نام داره و اونم مثل میکو این چیزا رو میبنه ولی به صورت هاله های خیلی کمرنگ. اونکه خیلی حال میکنه با این توانایی و فاز برگزیده شدن داره متاسفانه اومد به بقیه بگه ولی باعث تنها شدنش شد. تاجایی که تو دستشویی ناهار میخوره

هعییییی خداا (；′⌒`)

تو دشویی ناهار میخورن آخه ×-×

تمرکز انیمه روی درگیری میکو با چیزایی هست که میبینه و اون حالت پوکر فیسی که سعی میکنه جلوی موجودات داشته باشه تا مبادا متوجه بشن که این اونارو میبینه وگرنه میان سراغش! باید وانمود کنه وجود ندارن اما چطور وقتی تو خیابون رو سرو کول هرکسی یکی از ایناست -.-، تو مکان های تاریک، زیر ماشین فروش کوچولو هاش هستن و خیلی گنده هاش حتی !

میکو دهن خودشو سرویس میکنه اما هرچی موفق تر میشه و ارواح نمیبیننش ولی دوستاش میگن چرا مثل بلانسبت خیره شده یه جا :|

خلاصه مثل چوب دو سر نجس شده این قضیه ( برگرفته از دیالوگ یکی از ازواح قصرانیمه )

پتانسل این انیمه برای کمدی بودن خیلی زیاد بود ولی مانگاکا تا همینجا میره فقط، درحالی که میشد خیلی شوخی ها کرد تا اینکه هی سکانس دامن نشون بدی :/. منظورم اینکه وقتی از یک مانگای سینن اقتباس میشه شوخی ها بهتره یکم عمیق تر و دارک تر باشن تا چند تا تیکه پرانی ساده دوستانه :(

بابا به خودت بیا مرد یا هانا گشنشه، یا میکو دامنشو گرفته، یا داری پا نشون میدی (￣ ‘i ￣;)

میکو برای خلاص شدن ازین چشم بصیرت راه های مختلفی رو امتحان میکنه ولی اغلب اونطور که میخواد عمل نمیکنن جز معبد، مبعد متروکه ای که برخلاف تسبیح های فیک ننه رمال، میکو رو با واقعیت جدیدی آشنا میکنه.

اینکه صدقه با توجه به تورم دیگه 70 نوع بلا دفع نمیکنه، فقط سه تا رو دفع میکنه :|

ما با جامعه مدرنی روبرو هستیم که اهمیت خیلی کمتری به رسم و رسوم و اعتقاداد میدن، موضوعی که تو ژاپن واقعی صحت داره، درواقع تنها چیز این انیمه که تو واقعیت صحت داره همینه، کم کم مردم از مذهب دور شدن و همیشه این تصویر رو با زیاد شدن بی اعتمادی، کینه و انرژی های منفی نشون میدن. مردمی که بار گناهانشون رو حمل میکنن تا کسایی که پشت لبخند فریبنده شون باطن کثیفی رو پنهان کردن.

با گذشت چند قسمت میکو متوجه مفهوم بعضی ازین موجودات میشه که از کجا نشات گرفتن و راه مقابله باهاشون چیه، مثل عذابی که استادشون به خاطر مامان سختگیرش میکشید. همون افکار منفی و عذاب هایی که ممکنه ما هم با خودمون حملش کنیم مثل کینه قدیمی از یه دوست یا عذاب وجدانی که به خاطرش سالها خودمونو اذیت میکنیم.

اما برگردیم به معبد جایی که اولین شخصیت واقعا گودرتمند انیمه سروکلش پیدا میشه، خدای کوهستان یا " یامانو کامی ساما "

داستان انیمه تا چپتر 23 مانگا پیشرفته و کلا 60 تا چپتره، پایان بندی فصل اول خیلی جالب بود طوری که دقیقا همون اتفاقات قسمت های ابتدایی اما با کابوس متفاوت میکو رو نشون دادند و نمایی از پیرزن رمال که نامه مرموزی دریافت میکنه داریم. این یعنی تو فصل های بعدی نقشش پر رنگ تر میشه و تصمیم جدید میکو برای مقابله با چالشی که پیش رو داره"

مقابله با این اشباح !

خب بنظرم شروع خوبی بود. یکی از نقاط قوت انیمه نمایش ارواح بود که مارو خیلی خوب جای شخصیت اول قرار میداد طوری که یه دفعه تعجب میکرد و ما میدیدم اوون هیولا نصف بیشتر صفحه نمایش مارو گرفته ! اما شبیه انیمه سیننی بود که شوخی های شونن میکنه، بهتره که کمدی و دارک بودن انیمه رو افزایش بدن :) شاید نتونن مخاطب رو خیلی بترسونن ولی میتونن طنز بزرگسال تر و کمتر جن×سی تری بیارن.

شخصیت میکو واقع گرایانست و این رو دوست دارم، خبری از قدرت های ناگهانی ماورایی نیست، مدرسه جوجوتسو نداریم، یه دفعه یه چیزی از آسمون نمیاد و کلا این مورد که میکو یه کاراکتر معمولی مثل ماست فقط چشمش به این چیزا باز شده حس خوبی بهم میده، مخصوصا عادت ریزی که انیمه بارها اونو نشون میده یعنی نگه داشتن ترسش و اشک ریختنش چون داره از درون قبض روح میشه و البته گرفتن دامنش از استرس !

سه تا دوست معمولی که تازه دوست شدن و معلوم نیست چه در انتظارشونه ^_^

این چیزای کوچیک، زندگی شخصی ، اینکه پدر مادر رو حذف نکردن، وجود یه برادر غیرتی باعث میشن بیشتر حس نزدیکی بکنم با شخصیت :)

⁙⁙⁙⁙⁙⁙⁙⁙

.

.

نظر شما چیه ؟ آیا این فصل میتواند آغازگر یک انیمه ترسناک کمدی مشتی باشد؟!