قصر انیمه

هر قسمت از سفر گینکو داستان یه آدمه، از پیرمرد لب گور بگیــــــــــــر تا دختر بچه ای چند ساله که بین دوره ادو و میجی ( حدود120سال قبل!) توی روستا های اون زمان زندگی میکردند. با اینکه یه سری تکنولوژی قزن 19 همی بوده ولی ژاپن اون زمان با الان خیــــلی فرق داشت. یه کشور تقریبا بسته و منزوی که تازه داشت با خارجی ها کنار میومد.

این انیمه جای یاد گرفتن و فسفر سوزوندن داره ^_^ جای اینکه همرو تو اینستاگارم بسوزونیم -.-. داستان با ریتم آرام و موسیقی مفهومیش مارو با گینکو تو مناطق سرسبز و جنگل ها همراه میکنه تا با مردمان مختلف و زندگی هاشون آشنا بشیم. گینکو ازون مو سفید هایی هست که اندازه گوجو و کانکی شناخته شده نیست ولی یه طنز گوگولی و ریزی داره که نمک داستانه ":)

اوپنینک انیمه با بیشتر انیمه های شونن فرق داره، کاراکتر ها به سمت نامعلومی نمی دوند، به افق نگاه نمیکنن، وسط اوپنینک اسپویل قسمت آخر جا نمیدن! فقط یه موسقی کوتاه و صحنه ای از برگ درختان ^^ موسیقی که معنایی از رفتن و گشتن و نیافتن و نرسیدن میده...

گینکو، خونه ای نداره، یه کوله چوبی پشتش حمل میکنه و میرسه به یک روستا، آدرس شخصی رو از یکی از اهالی میپرسه و اونا بهش میگن مستقیم دست راست. حین رسیدن بهش میگن که " آره سید! هر دکتری بردیم جوابش کرده :( چند ماهه همینطوریه ..." . موشی شی قصه ما وقتی میرسه به خونه یالله میگه و احوال پرسی و میره سراغ یارو! کسی که نه مریضه نه سالم سالم، فقط درگیر یه موشی شده.

اگه فیلمای ترسناک دیده باشید مخصوصا ازینا که یه جنگیر میره بالاسر یه جن زده، کار گینکو همچین چیزیه اما خبری از انجیل مقدس و آب کلیسا نیست، طرف رو با طناب نمیبندن و هیولا بیرون نمیکشن ازش :/

چون این قصه موجودات ماورایی نیست، قصه آدماست...

آیین مذهبی ژاپن یعنی شینتو در کنار قصه های محلی ریز و درشتش منبع الهام موشی بودن. شینتو که روی عناصری مثل کامی ها، طبیعت و زندگی بعد از مرگ تمرکز داره و روی هماهنگی اجزای یک سیستم طبیعی بحث میکنه. یعنی همیشه باید اینطوری بشه، همیشه اینطوری میشه و خلاصه همینی که هست!

موشی ها برداشتی از کامی های آیین شینتو هستند. برعکس کامی ها که نقش های مختلفی تو دنیا دارن و براشون معبد و پیشکش های مادی میبرن، اونانم تصمیم میگیرن یا بالاتر از مردمن، موشی ها با با اینکه مثل کامی ها تو طبیعت و جریان جدایی هستند، توسط همه دیده نمیشن ولی هیچی از شما نمیخوان و هیچی دستی بهتون نمیدن. فقط هستند، چون هستند ":)

موشی، به عنوان موجود ناشناخته بدون بدن فیزیکی معرفی میشه، انواع زیاد (مثل کامی ها) داره و عده خیــــــلی خیـــــــــــــلی کمی ممنکه بعضیاشون رو ببینن،اونا شکل دیگه از زندگی هستند، مفهوم کاملی از طبیعتند که غریضی عمل میکنند و حساب و کتاب دارن. دنیای اونها نه مثل افسانه ها جداست و نه با ماست بلکه اثر میذاره و اثر میگیره و میتونن توی اشکالی مثل بامبو، طوفان، مرداب، تاریکی و موجودات زنده یا حتی رنگین کمان قالب بشن تا قابل دیدن بشن.

بییشتر داستان توی کوهستان، جنگل و ساحل خلوت جریان داره و الحق که واسه گرافیک بصری کم نذاشتند ^_^

اما گینکو دقیقا تو این مسافرت هاش چیکار میکنه ؟ چرا اصن مسافرت میکنه؟ چرا همه کیمونو دارن ولی اون شلوار :/

به راستی پرسش های عمیقیست :|

موشی ها تحت جریان زندگی جهان انیمه یعنی کوکی عمل میکنند. جریانی نادیدنی که ورای درک ماست و دست بهش بزنی جیز میشی -.- این رود طلایی رنگ اسرارآمیز مثل ذات طبیعت عمل میکنه و برعکس ما نه دنبال پایان خوشه و نه دنبال منفعت کسی، فقط اون چیزی که لازمه انجام میده. ارتباط مستقیمی با بلایای طبیعی و اتفاقات ماروایی داره.

به خاطر همین موشی شی یکی از بهترین انیمه هاست که هم بازنمایی جالبی از آیین شینتو و هم رفتار آدما داره، ممکنه تعجب کنید که پایان هر قسمت لزوما خوشحالی همه نیست و گینکو ناجی و سوپرمن داستان نیست. فقط کاری که میکنه که به نظرش بهتره، مثل همه ما ":) و کاراکتر های هر قسمت هم همینطور، ممکنه باخودتون بگید آره الان اینطوریه باید بشه و همه چیز خوش و خرم و یکهو میبینید یارو رفت تو باقالیا :/

جز گینکو و آداشینو شخصیت مهمی نداریم، یکی موشی شی و عشق وسایل موشی شده و اون یکی تو کار خرید و جمع آوری این چیزاست. باقی کاراکتر ها فقط میان و میرن. هرکدوم از این آدما یه مدلی به یک نوع موشی درگیر میشن ولی نه خود موشی بلکه برخورد و واکنششون با این اتفاق مهمه. باور های سنتی و مفاهیم آشنایی مثل عشق، نفرت، طمع و حسادت هرکدوم بازخورد متفاوتی به کاراکتر ها میدن و البته نتیجه شو هم میبینند!

@____________________@

یکی از موارد برجسته انیمه موسیقی پیانو نابیش هست که واقعا معدود باری بود که من اندینگش رو نمیبستم! لامصب هر اندینگ یه آهنگ متفاوت از پیانو و ساز های محلی داره که خیلی آدم رو میبره تو حس داستان @_@ +قسمت جالب تر اینکه انیمه ترسناک نیست ولی تو منتقل کردن حس ترس با موسیقی خیلی خوب عمل میکنه! یعنی اصن تو کتم نمیرفت، بیخود نبود که میخواستن اوزوماکی رو بدن به این کارگردان ":) مثلا خیلی ساده به این دیالوگ توجه کنید:

تو جنگل بامبو گینکو تنها داره راه میره و یکی رو میبینه:

- هی سلام، اهل اینجایی

- سلام ^_^ بله اهل روستای کناری ام!

- اینجا چیکار میکنی؟

- گم شدم ":)

گینکو درحالی که با خودش میگه " خورشید که معلومه! هوام که روشنه چطوری مرد گنده گم شده" پرسید: چند وقته گم شدی؟

- سه سال ^^

- :|

تو همین سکانس یه پیانوی تمیز هم نواخته میشه و بدون نیاز به جن و روح یه حس ترس عجیبی به مخاطب میده که ستودنیه واقعا ":)

سفر اجباری گینکو و موشی شی های دیگه به آرومی مهم بودنش رو نشون میده، مثلا نوعی از اون میتونه تو سایه درختی بره و وقتی زیرش خوابید بیاد تو گوشتون و شروع به خوردن حافظه شما بکنه تا جایی که هیچکس رو یادتون نیاد! بعدشم میره

یا به صورت پلی بین دو کوه دربیاد و اگه ازش رد شدید که شدید، اگه عقب برید میافتید درون دره ای تاریک و اون جسد شمارو تحت کنترل میگیره، گاهی به مدت 20 سال ساکت و خیره به جایی هستید تا دوباره دوره شروع بشه و با ساختن پل از بدن شما بره

یا حتی میتونه تو یه غار، داخل یه ساحل دورافتاده بره تو بدنتون و کاری کنه جرخه عمر شما برای یک روز ابدی باشه! صبح خودتون باشید و شب پیر بشید و صبحش دوباره خودتون، انگار که یک روز رو بارها و بارها زندگی میکنید...

عجیبه ولی مانگاکا و نویسنده هر قسمت مارو با یک قصه خلاقانه غافلگیر میکنن و از جایی موشی میاد که فکرشم نمیکردید ":) شاید فکر کنید چقدر خبیثن که از مردم استفاده میکنن ولی همونطور که اول گفتم، اونا همیشه هستند و این طبیعتشونه، درحالی که مردم با انگیزه های مختلف باهاشون برخورد میکنن. مثل مردی که برای اثبات دیوانه نبودن پدرش به دنبال رنگین کمان میدوید تا بذارتش تو یه سبد یا زنی که از درخت بامبویی متولد شد و هرکسی اطراف درخت بود در هزارتوی نارمرئی گیر میکرد و نمیتونست خارج بشه×_×

⭐⭐⭐

روایت تو موشی شی مهم تر از زرق و برقه پس رنگ ها و آرتش واقع گرایانه تره، رنگ ها جز طبیعت کمی مرده ترند و شخصیت ها زیاد به یاد موندنی نیستند جز سیگار گیاهی گینکو 🚬.

با جلو تر رفتن داستان بعد ازینکه آشنایی با جهان موشی ها و مردم پیدا کردیم قصه مارو به رفتار موشی شی ها و تصمیمات گینکو میبره، حالا نوبت شناختن اون سر ماجراست. کسانی که ازین پدیده آگاهند چه تصمیمی دربارش گرفتند، آیا این موجودات کوچیک، مفید برای طبیعت و گاهی مضر برای انسان باید نابود بشن؟ چطور به مردم کمک کنیم؟ تفاوت گنکو با بقیه موشی شی ها تو برخوردش با موشی هاست، عاشقشون نیست، درباره شون کنجکاوه ولی دوست نداره اونارو بکشه.

ماجرا وقتی جالب میشه که اینجا هم مانگاکا بهمون نمیگه اشخاص خاص و قدرتمند و خردمند و فلان وفلان داریم -.- بلکه موشی شی ها رو هم قصه خودشون رو با موشی ها دارند و فقط تصمیم متفاوتی گرفتند، که نیکی کنند و در دجله اندازند. دانش بزرگی رو جمع آوری و شبکه ظریف و کارآمدی رو بسازند شبکه ای مثل اینترنت موشی شی ":»)

در کل موشی شی تو سبک و ژانر خودش شاید اکشن و هیجان انگیز نباشه، هر قسمت یک قصه مجزا بذاره و جهان انیمه رو خیلی نشه درک کرد اما اون ریتم آرام و قصه قشنگ و مفهومی که هر قسمت تعریف میکنه خیلی خاصه و دلم میخواد واسه هر داستانش یه پست بذارم :) داستان هایی از زندگی ما ولی با کمی جاشنی موشی ":)

اگه دیدینش حتمانظرتون رو بگید ":)