قصر انیمه

همه چیز از یک خبر شروع میشه. میتونه تماشای یک تریلر تو اینستاگرام یا آپارات باشه یا فقط یک تیتر تبلیغاتی ساده. خبر انتشار یک انیمه جدید که با چند تا شایعه و تیزر حسابی براش هایپ شدیم. مثل چهارشنبه آخر سال میمونه. اصلا یه حس خاصی داره انگار اون مدت زمان زندگی مون معنا پیدا میکنه، صبح با دلیل از خواب بلند میشیم و اینقدر شور و شوقی داریم که بیا و جعممون کن.

به خاطر امتحانات، کار یا هر چیزی مجبوریم یکم بیشتر صبر کنیم و این وسط از دوستان و آشنا ها میشنویم که یه انیمه باحال دیگم هست که جدید اومده و اونم به لیست اضافه میکنیم. چند روز بعد دوباره یکی دیگه و همینطور لیستمون بزرگ و بزرگ تر میشه تا بالاخره تعطیلات شروع میشن و میایم که استارت انیمه دیدن رو بزنیم ولی یه مشکی هست...

حسش نیست :(

حس انیمه دیدن نیست!

تازه بیاید امیدوار باشیم حسش نباشه گاهی بازم کار میریزه رو سرمون و اون لیست اینقدر خاک میخوره که وارد دوره جدیدی از زندگی میشیم و در انتظار اون روز ایده آل زیر پامون بادمجون سبز میشه.

ث

با حسرت عجیبی به بقیه نگاه میکنیم و بیخیال انیمه دیدن میشیم. انگار که بزرگ شدیم و مسئولیت های سنگینی روی دوشمون گذاشتند، مسئولیت هایی از جنس کار و درس و مشق و دانشگاه و ...

درحالی که کلا یک یا دو سال گذشته :/

بابا سخت نگیر پیر مرد :|

این مشکل میتونه از کمالگرایی یا عدم مدیریت زمان بیاد. بعضی وقتا هممون منتظر یه روزی هستیم که بی دغدغه، بیـــــــــــــــــــــی دغدغه بشینیم انیمه ببینیم و از شدت انیمه دیدن چشمامون قرمز شه و سرمون گیج بره ×_×. مثل معتادی که میخواد تو استخر جنس ناب غرق بشه. یه طوری فصل هارو توی یک روز تموم کنیم که اصن تو یک لحظه همزمان دوتا انیمه ببینیم. کی به کیه :/

خب این عدم تعادل توی تفریح و کار آخرش نه از شما دانش آموز نمونه ای میسازه نه واسه دیدن 100 قسمت انیمه در یک روز بهتون تیتاب طلایی میدن.

منتظر موعود نباشید.

اون روزه که قراره بی دغدغه باشیم و فقط تفریح کنیم رو فراموش کنیم بهتره، حداقل از زاویه دیگه ای بهش نگاه کنیم. هرچقدر که سنمون بالاتر میره مشغله های زندگی و مسئولیت هاش اونقدر بیشتر میشن که فقط ذهنمون میتونه از پسش بربیاد. اگه توی ذهن شما اوضاع آرومه پس آرومه ":) اگه نیست، پس منتظر اون روز هم نباشید.

بنظرم دوتا حالت داریم، یا کاری از دستمون برمیاد که با برنامه ریزی، کسب دانش و عمل کردن آروم آروم انجامش میدیم ^_^ یا کاری از دستمون برنمیاد که بهتره واگذار کنیم به ایزد منان :) اینطوری حداقل اون دسته از افکاری که اضافی هستند رو از ذهنمون بیرون میکنیم. آیا قبول میشم؟ آیا استخدام میشم؟ حقوقمو کی میدن؟ عمم اینا کی حمله میکنن :/؟ و...

حالا میتونیم یه وقت معینی خالی کنیم که یک یا دو اپیزود انیمه جا بدیم توش.

فومو نشید

فومو یا FOMO مخفف fear of missing out " ترس از دست دادن" شیوه تبلیغاتی کمپانی ها برای تلقین این احساس به ماست که اگه فلان جنس یا خدمات رو تهیه نکنیم عقب میافتیم یا چیزی رو از دست میدیم. مثل وقتی که یه حراجی کیف با تخفیف 30 درصد میبینیم. جَلدی میریم میخریم درحالی که اصلا کیف لازم نداشتیم. فقط اون لحظه حس کردیم ممکنه تخفیف رو از دست بدیم.

فومو توی دنیای انیمه اینطوریه که اگه فلان انیمه رو زودتر نبینیم از دستش دادیم! درحالی که اون همونجاست. فقط ما حس میکنیم انگار جا موندیم.

اگه اسپویل شدن های ناگهانی رو بذاریم کنار و ازشون دوری کنیم واقعا فرقی میکنه چندمین انسان کره زمین باشید که انیمه جدید رو دیدید؟ من که گاهی یه انیمه قدیمی میبینم گاهی یکی جدید، برعکس بقیه اونی که خیلی دربارش تعریف و تمجید ممیکنن رو نمیبینم :|

به خودتون جایزه بدید

خب این کارو گاهی انجام میدم ولی خیلی لوسش نمیکنم -.- به زبان ساده یعنی با خودتون تصمیم بگیرید بعد از انجام یه کاری، چند اپیزود انیمه به خودتون جایزه بدید. خب چون من هنوز درک نکردم به خود هدیه دادن یعنی چی برای خودم اینطوری میکنم که اول اون کار سخته رو انجام میدم بعدش انیمه میبینم. اینطوری لذتش بیشتره ":)

انگار کوه کندی و بهت تیتاب میدن ^-^

از مانگا و انیمه واسه تشویق خودتون استفاده کنید. پروژه کاری، تست وتمرین یا آموزش رو که گذروندید بعد لذت لم دادن تو تخت و تماشای انیمه رو امتحان کنید. یه جور تقویت اراده و این حرفاست.

اوتاکو نیستی اگه اینو نبینی

شنیدید میگن "100 انیمه ای که هر اوتاکویی باید ببیند " یا تو پیجی میگن " اوتاکو نیستی اگه اینو ندیده باشی " یا اصن تو کامنت ها و فندوم ها کسی فلان انیمه رو ندیده باشه بهش میگن اصن اوتاکو نیستی ...

والا اونام که دیدن هم چیز خاصی نشدن :|

اوتاکو کلا به شخص علاقه مند به انیمه میگن، فرقی نمیکنه کدوم انیمه و هرچقدر که سعی کنید اوتاکو تر باشید بیشتر به اوتاکو از دیدگاه ژاپن نزدیک میشید -.- یعنی یه معتاد انیمه که کار و زندگی نداره. سلیقه، روتین و برنامه ریزی ما شبیه هم نیست پس عیبی نداره اگه کسی گفت حوصله دیدن 1000 قسمت وان پیس رو نداره یا از ناروتو خوشش نمیاد.

مثل من :|

ولی ناموسا از انیمه ای خوشتون اومد زیاد جو گیر نشید -.- الان اینستا پر شده از مدح و ستایش سولو لولینگ +_×

خودتان را خفه نکنید!

مطمئنم که دارید این جمله رو میخونید و تو ذهنتون خودتون یا کسی رو میشناسید که منتظر میشه تمــــــــــــام کار های روی هم تلنبار شدش انجام شه بعد کلا خبری ازش نیست. بعد یک ماه با چشم های کبود و پک و پاره اورا پیدا میکنید که صد فصل انیمه رو بدون وقفه دیده -.-

اغلب موارد سن که میره بالا این قدرت هم کمتر میشه و آخرش حالمونم بهم میخوره که این همه انیمه و فیلم یک جا دیدیم که چی بشه. این درواقع اون سمت کمالگراییه. یعنی اگه بعد کار شدید و زیاد تازه حس انیمه هم داشتید روی هم جمع شده و به این ختم میشه. با توجه به اوضاع امروزی تولید انیمه دیگه 24 قسمت اوج یه فصله و جز چند تا انیمه انگشت شمار طولانی بقیه روی میشه تو یک ماه دید ":)

دربارش بنویسید و صحبت کنید.

خب من اینو از هوش مصنوعی هم پرسیدم و باهام هم نظر بود ＜（＾－＾）＞

نوشتن فقط محدود به انیمه ای که دیدیم نیست بلکه نوشتن درباره فیلم، بازی، تجربه یا هر چیزی که برامون اتفاق افتاده قدرت درک و دریافت مارو از محیط بیشتر میکنه. باعث میشه تو بیان نظرمون درباره یک موضوع دقیق تر و بهتر بشیم. مثلا بعضی نویسنده های قصر انیمه میتونن از یه انیمه 12 قسمتی 30 خط یا 40 خط محتوا بنویسن و بعضی های دیگه 10 خط یا 20 خط. هردوش تحسین برانگیز و زیباست چون از درون خودتون شعله ور شده ^_^

بنویسید، بنویسید تا هم ذهنتان منظم و خالی شود و هم قصر انیمه گنده شود :/

و البته از همدیگه یاد بگیریم. شاید یکی از ما به چیزی دقت کرد که بقیه دقت نکردیم. این تفاوت زاویه دید ها قشنگه

⨶

شما با لیست های بلند انیمه های ندیده چیکار میکنید؟ راهکاری دارید یا تجربه ای کردید؟

برامون بگید ":)

اگه یه سال ده تا انیمه خفن قرار بود بیاد چطوری میبینیدشون؟