قصر انیمه

یه کلیپی توی اینستاگارم دیدم که یک عدد شیخ در یک برنامه پرسش و پاسخ در جواب اینکه انیمه ها چطورن گفت همه مثل همن همشون آشغالن :| توی همشون شخصیت اول زندگی سختی داره ، چند تا اتفاق براش میافته و با چند نفر دوست میشه بعدش شکست میخوره ، دوباره روحیه میگیره و پیروز میشه .

میخوام بررسی کنم ببینم آیا واقعا انیمه های شونن مثل هم هستند ؟!

اسم شونن رو گفتم . درسته چون اغلب انیمه هایی که میبینیم ( دفترچه مرگ، اتک آن تایتان، شیطان کش، جوجیتسوکایسن ، گینتاما ، وان پیس و...) همگی شونن هستند ، شونن درواقع رده سنی پسران نوجوان رو شامل میشه ، پر فروش ترین زانر انیمه هستش و اغلب ار روی مانگا های شونن ساخته میشه .

بدون شک منظور این شیخ ژانر شونن بوده اما اینو نمیدونسته که ما یه ژانر سینن ( بزرگسال ) هم داریم و همینقدر بدونید که اصلا مثل هم نیستند و خیلی انیمه های سنگین و خفنین .

آلیس: یه سوال؟ برزرک سنینه؟ نظرتون چیه برم ببینمش؟

بله ولی خیلی خشونتش زیاده :)

اما زیاد احساس غریبی نکنید من الان انیمه هایی رو نام میبرم که سینن هستند و خیلیاتون ممکنه دیده باشید :)

مرد تک مشتی (one punch man)

سگ های ولگرد بانگو (bangu stry dogs)

توکیوغول (tokyo ghols)

روان گذر (pshyco pass)

اماعلت اینکه بعضیا فکر میکنن همه انیمه ها یه شخصیت اصلی بدبخت و فقیر دارن چیه ؟

تو ژانر شونن و حتی سگ های ولگرد بانگو که سینن هست ما اکثر اوقات یه کاراکتر اصلی داریم که یا ضعیفه یا فقیره یا ترد شده یا بدبخته . علتش چیه ؟

انیمه ها رو برای مخاطب های ژاپنی میسازن و بعدا یه پست کار میکنم ازینکه انیمه چه تاثیری روی ژاپن گذاشته اما همین بس که بدونیم با انیمه هایی مثل فوتبالیست ها و هایاکو (والیبال) الان تیم های ملی ژاپن ایران رو به راحتی به فنا میدن و اول آسیا هستند :/

اون اغراق ها و خالی بندی هایی که توی انیمه ها میبینیم اینطوری میتونن یه نسل رو برای یه هرورزش و رشته ای سر شوق بیارن ^_^&

علت بدبخت بودن شخصیت اصلی ها هم انیمه . ما قراره توی چند فصل ببینیم که چطور اون کاراکتر رشد میکنه، شکست میخوره ، درس عبرت میگیره و باز ادامه میده. توی انیمه "سگ های ولگرد بانگو" میبنییم که آتسوشی یه بچه یتیم ترد شدست، اونقدر بدبخته که احساس میکنه بدرد هیچی نمیخوره

و

سلطان قلب ها دازای سان به مرور کاری میکنه که آتسوشی احساس مفید بودن بکنه :)

میشه گفت این پندآموزنده انیمه ایه که مستقیم تو صورت مخاطب نمیزنه ولی درسش رو میده .

یه جورایی انگیزشی

مثلا گینتوکی ساکاتو " گینتاما"

گینتوکی یه بچه با گذشته نامعلومه که توسط استادی تعلیم میبینه و دلبسته اون میشه اما در آینده مجبور میشه به خاطر نجات دوستاش استاد رو بکشه و همین از درون میشکندش، جنگ رو شکست میخوره ،دوستاش ولش میکنن و میره که بمیره ...

که البته نمیمیره -.-

اما چرا تو اکثر انیمه یه ما یه شکست خوردن اساسی و بزرگ داریم که بعدش دوباره شخصیت ها تلاش میکنن و پیروز میشن ؟

خب سادست ^_^

توی فیلمنامه نویسی ما یه عنصر داریم به نام کشمکش :)

کشمکش نه کشمش :/ یعنی چیزایی که جلوی شخصیت مارو برای رسیدن به هدفش میگیرن . حالا این هرچی میتونه باشه، تصادف، حادثه ، هیولا، مرگ و...

توی اصول 12 گانه رشد شخصیت " نوشته نمیدونم کی کی باید سرچ کنم " یکی از این اصول شکست خوردن و دوباره پا شدن هستش

شما زندگی واقعی رو ببینید :) کنکور رتبه نمیاریم، درس ها نمره پایین میشن، کارمون نمیگیره و پول نداریم، عزیزانمون فوت میکنن...

حالا ما با این شکست ها و درد ها چیکار میکنیم ؟

انیمه اینجاست تا همون درد رو چند برابر بیشتر و شدید تر نشون بده . مثلا میبنییم که شخصیت اصلی بیماری لاعلاج داره ، خانوادش مردن و از فقر نون خالی میخوره

خب تو واقعیت این موقعیت خیلی نادره اما اصل پیام اینکه هرچقدر شرایط سخت بود نباید خودمون رو ببازیم. شرایط سخته که از ما آدم سرسخت میسازه

انیمه ها از هر ژانر و سبکی که باشن برخلاف فیلم ها و سریال ها سعی میکنن مضامین اخلاقی رو نشون بدن مثل دوستی ، احترام ، تلاش و غیره ، اینا جزوی از فرهنگ و سبک زندگی ژاپن و همینطور برنامه همشون برای داشتن یه نسل بهتره از بچه هاست. و این چیزایی که به نظر ممکنه شباهت بیان برای من امضای انیمه و باحالن اتفاقا چون ما همین چیزای به ظاهر تکراری رو داریم کنارش داستان های خفن هم میذارم و شخصیت پردازی کراش ^_^

نظر شما چیست ؟ به عنوان یک مخاطب کامنت نگذار نظر خود را بگویید :|