قصر انیمه

به قول میازاکی که میگه مانگاکاها انگار تو یه دنیای دیگه زندگی میکنن و فانتزی هاشونو تبدیل به انیمه میکنن، داندادان هم یکی از همون پخت و پز هاست. درحالت عادی شما اگه کن تاکاکورا باشید، احتمالا سیگاری میشید :/ یه فرد منزوی که تئوری های فضایی سَنگر اون دربرابر ارتباط با بقیه بچه هاست. ژاپنم که قلدری زیاده و کلا قوم خجالتی هستن -.- اما در فضای داندادان ناگهان دختری پر انرژی، برونگرا و دارای مشکل دوست پسر یابی میاد و شمارو نجات میده!

جدیدا دیگه انیمه های شونن دارن روایت های متفاوت تری رو پیش میگیرن، قبلا شبیه ناروتو و هایاکو بودن، تمرکز روی مفاهیم اخلاقی مثل مسئولیت پذیری، تلاش و دوستی بود الان بیشتر روی مفاهیم روزمره رفته. من با آثاری مثل spy x family و تا حدی sakamoto days خیلی موافقم چون خانواده محور شدن ولی این یکی عشق محوره. یعنی داستانی که توش کن تاکاکورا بتونه از اون لاک خودش دربیاد و خودش رو ابراز کنه.

⨞⨞⨞⩥⩥⩥⩥⩥⩥⩥

⨞⨞⨞⩥⩥⩥⩥⩥⩥⩥

میدونم شاید به نظر چیز خاصی نیان ولی منظور کلی من این بود که یه سری ریزه کاری های جدید تو انیمیشن ها دیدم که نشون میداد خلاقانه تر کار شده، قدیم مثلا اون علامت ضربدر به نشانه عصبانیت رو سرشون میومد یا زبان بصری مشابهی داشتن. اگه نمیدونید زبان بصری چیه این پست آریسا رو از دست ندین ":)

چیزی از همون اول منو جلب کرد استایل هنری متفاوت انیمه بود. تغییر فرم چهره و انیمیشن های نرمش یه مدلین که تاحالا ندیده بودم، کلا اعجاز انیمه همینه که خیلی خلاقیت میشه تو داستان و انیمیشن به کار برد. یه سری چرخش دوربین ها و برش هایی که تو تدوین زدن واقعا اینطوری بود که کارگردان خلاقی پشت کار نشسته ":)

باشه باشه -.- شاید یه سری شکلک هاش تو انیمه های دیگم بود و فقط واسه من تازگی داشت ::>_<::

مثلا ما کلی نمای سه بعدی داریم که انگار دوربین داره میچرخه دور سوژه، زوم های تند اتفاق میافته، حرکت چپ و راست دوربین ( pan and tilt ) داریم. معمولا تو انیمه ها همچین چیزی کم دیدم شبیه به وقتی که انگار دوربین گرفتیم دستمون.

@_________________________@

.

جدا از استایل با نمک و طنزش یه مورد جالب بازی با رنگ هاست. در طول داستان ما یه سری فایت بین فضایی ها، ارواح و کاراکتر های انیمه داریم که هر فایت رو با یک تم رنگی نشون دادن که فضاش متفاوت باشه، مثلا فایت با ننه توربو تمش قرمزه درحالی که با فضایی ها تم سبز داره ...

درواقع هر برخورد که با فضایی ها یا ارواح پیش میاد تم رنگی انیمه تغییر میکنه و وارد یه فضای رنگی جدید میشه، مثلا یه دفعه اکثر چیزا بنفش - مشکی میشن

.

حالا از رنگ و انیمیت های متفاوت که بگذریم، داندادان هم اکشنه، هم طنزه و هم ترسناک میتونه باشه. خب ما یه قسمت اوتاکو تاک درباره انیمه های ترسناک رفتیم. اگه دوست داشتید سری بهش بزنید ^_^. قبل ازینکه سراغ مفهوم و داستان انیمه برم بذارید یه نمونه پلان ترسناکشو نشونتون بدم :|

.

بعد مقدار زیادی کلنجار رفتن با سلول های خاکستری مغزم میتونم بگم انیمه Dandadan ترکیبی از سبک های هنری و انیمیشنی مختلفه که برای خودش یه سبک جدید داره سعی میکنه بسازه. شما ترسناک دارید، کمدی دارید، اکشن دارید، عاشقانه دارید، انیمیشن ساده تا پر جزئیات دارید و همه اینا نشون میده تیم کارگردانی سعی کردن یه آش شله قلمکار جدیدی بپزند.

اما بعد از تعریف و تمجید از انیمیشن و رنگ و روی این هندوانه زیبا به نام داندادان، نوبت درون مایه یا قصه خودشه که باید بگم ناموسا چجوری این شوننه : | سیگار کشیدن؟! مادر بزرگ داف؟! مسائل خاک بر سری و تولید مثل؟! لخت شدن های مکرر؟!...

صبر کنید، اونقدرم ناجور نیست ولی کل قصه داره حول محور دم و دستگاه پایین تنه میچرخه :|||| فضایی ها دم و دستگاه خانما رو میخوان چون گونه ماده یا همون خانم ندارن، ارواح دم و دستگاه آقایون رو میخوان چون فکر میکنن برمیگردن به این دنیا-.- این همه تقاضا برای هوای نفس دنیوی و پست ؟!

راستش یکم فضای انیمه مناسب نوجوون های خیلی نو نیست، یکم باید نوجون قدیمی باشید، یه چیزی بین 16 تــــــــــــا 21 سال باید مخاطب هدف باشه. البته نمیدونم تو ژاپن این چیزا واقعا عادیه یا نه اما داندادان برای ما میتونه کاری کنه همون قسمت اول یه حس بدی بهمون دست بده. آخه مومن اون چیز فضایی ها رو دیدی؟! (#_<-)

استفرالله ×_× تیز بود :/

#_#

بگذریم واقعا بحث پلشتی شد.

شخصیت پردازی کاراکتر های قصه به واقعیت نزدیک تره، هیچ شخصیت کاملا خوب و خفنی نیست، هر کاراکتر ویژگی های مثبت و منفی خودشو داره که به یه نوجوان مدرسه ای نزدیک تر باشه. نمیدونم شما شخصیت های مشابه رو تو ژانر شونن تصور کنید. معمولا یه ویژگی اغراق شده دارن، مثلا خیلی با اعتماد به نفسن یا خیلی جذبه دارن! لباسشون تا پایان انیمه تغییری نمیکنه و نمادی از یه ویژگی خاص میشن. توی dandadan زیاد اینطوری نیست.

کاراکترها لباس عوض میکنن، توی جنگ بیشتر به جای نیروی تخیلی دوستی و یک دفعه قوی شدن، یکم باهوش تر عمل میکنن. مکمل همدیگه هستند. این مکمله رو اینطور میشه برداشت کرد که دیگه هر شخصیت به صورت فردی کِراش نیست. ما معمولا عادت داریم رو لیوای کراش بزنیم چون گنگه و تکی همرو میزنه ^_^ اما روی اوکارون کی کراش میزنه؟! کسی که بدون آیاسه مومو هیچ پخی نیست -.-

کلا اگه منظور سایت ها از این هایپ داندادان و معرفیش به عنوان پرچمدار شونن اینه، که خب ایده جالبیه ولی تو این انیمه هم خانواده معنایی نداره -.- اوکارون که اثری از ننه آقاش ندیدیم، مومو چان ننه آقاش ولش کردن، جی جی ننه آقاش افتادن گوشه بیمارستان ! آقای مانگاکا این چه وعضشه ×_× چَرا اینقدر با خانواده دشمنی میجویید شما -.-

تازه همون قضیه دامن کوتاه تو مدرسه هم هست. اگه در جریان نیستید پست های واقعیت و انیمه رو از دست ندین ":) "تو ژاپن دامن کوتاه در مدرسه ممنوعه" جالبه که اگه دقت کنید کاراکتر ها تو مدرسه آرایش هم میکنن، رنگ مو و یه دو جین قانون شکنی دیگه حتی توپ تو کلاس آوردن :| شاید این حرکت کاملا عمدی بوده که اعتراضی به مدارس سخت گیر ژاپن کنن.

جدا از این انیمه کلا قوانین ژاپن عجیب سخت گیرانست، شاید واسه همینه عقده تو دل بعضیا جمع میشه و خودشونو رها میکنن تو مانگا و انیمه ای که ساختن

چیزی که توی قصه بهش دقت کردم شخصیت منزوی اوکارون بود، کسی که خیلی از ماهاست. پشت یه چیزی قایم شده و کسی بهش اهمیت نمیده، بدون دوست و رابطه اجتماعی. اینجا معمولا محرک هایی هستند که تو دنیای واقعی مون اندازه داندادان عجیب غریب نیستن ولی به هرحال موقعیت حساب میشن. مثلا شانسی با کسی دوست میشید، یه دفعه تو یه مسابقه برنده میشید و یا مجبور میشید کنفرانس بدید.

موموچان از همون اول نمیخواست با این بشر عینکی مایه تاسف دوست بشه، ققط اومد دلسوزی بکنه ولی حسابی کارشون به هم گره خورد و ته دلش علاقه مند شد که دوست بشه ^_^ تفاوت هاشون قشنگ بهمون اینو میگه که نیازی نیست حتما دنبال یکی عین خودمون باشیم. همونطور که این دوتا اختلاف نظرشون باعث دوستی شون شد.

قسمت باحال دیگش اونجایی بود که جی جی وارد داستان میشه، شخصی کاملا برعکس اوکارون که مومو رو از بچگی میشناسه و بگو بخندشون قشنگ باعث حسادت و کمبود اعتماد به نفس اوکارون میشه. این درگیری درونیش رو دوست داشتم، اون که به عنوان یه پسر خجالت میکشید حتی به مومو بگه ورزش میکنه الان با یه رقیب قوی روبرو شده ":)

شاید نشه چیز آموزنده زیادی از Dandadan دراورد ولی بنظرم این حرکت خارج از چهارچوبش جرقه ای میتونه باشه برای آینده سبک شونن و انیمه های عامه پسند. داندادان از ترکیب چیزای خوبی که میشناسیم یه چیز نا آشنا ولی بامزه خلق کرده. نمیتونم بگم انقلابی در دنیای انیمست ولی اگه فصلای بعدی رو خوب دربیاره ممکنه روی انیمه های بعد از خودش تاثیر بذاره.

.

.

شما چه حسی از ازین انیمه گرفتید؟ از سبک هنری و داستانش؟

حتما بگید چون برام عجیبه یه دفعه اینقدر ترند شد.