قصر انیمه

هممون دیگه این موضوع رو فهمیدیم که چشمای انیمه ای بخاطر این که احساسات رو منتقل میکنند اینقدر بزرگن نه بخاطر کم و کسرای خود ژاپنی ها:/ که البته کم و کثرم نیست خدا همه ادما رو یه جور افریده و معیارهای مزخرف ادم ها برای نژاد های مختلف نمیتونه زیبایی های نهفته و اشکار در ظاهر و باطن انسان ها رو تعریف کنه

و خلاصه... برای همین مانگاکا و طراح های انیمه چشم ها رو به عنوان اساس بیان شخصیت استفاده میکنند. هرچقدر چشم ها بزرگتر باشه میشه جزئیات بیشتری راجب هویت و احساسات کاراکتر وارد طراحی چشم کرد.

برای همین به اندازه ای که چشم های بزرگ انیمه ای میتونه روایت کننده زندگی یه کاراکتر باشه ، چشم های عادی نمیتونه یه همچین دریچه ای رو راجب شخصیت به مخاطب نشون بده.

میشه گفت طراحی در انیمه در خدمت روایت داستان برای شخصیت پردازی کاراکترها هست.

خانم یوکواری که یه طراح مانگاست بیش از اندازه به چشمای کاراکترهاش اهمیت میده جوری که میشه احساسات،علاقه و شخصیت انیمه رو از همون شخصیت طراحی شده به وضوح حس کرد.

معروفترین اثر یوکواری نمونه ای خیلی خوب برای ثابت کردن این قضیه هست.

"اوشی نو کو"

ستاره ها،کهکشان ها و اشکال درون چشم های کاراکترها بیانگر احساسات اونها بود. وقتی آی به اوج درخشش،کاریزما و نقش بازی کردنش میرسید ستاره ها درون چشماش از همیشه درخشانتر و بزرگتر میشد. وقتی روبی به اوج نفرتش نسبت به هیکارو توی فصل دوم رسید تک ستاره روشنش تبدیل به یه ستاره تاریک شد.چشم های اوشی نو کو کلا یه بخش جدا ناپذیر از این انیمه هست و این اثر یوکواری باعث باز شدن ابعاد جدید شخصیت پردازی شد.

اگه توی بیشتر انیمه ها دقت کرده باشید شخصیت های مسن نسبت به کاراکترهای جوون چشمای طبیعیتری دارند.

دلیلش میتونه این باشه که چشم های بزرگ میتونه بیانگر معصومیت و حتی جوونی شخصیت ها باشه.از طرفی کاراکترهای مرد نسبت به زن ها جشمای کوچیکتری دارند. چشم های باریک میتونه نشوندهنده شرارت،انگیزه های پنهان و جدایی عاطفی باشه.

برای همین انتظار میره که با توجه به این موضوع چشمای بزرگ چیزی برای پنهان کردن نداشته باشند.طراحای مانگا معمولا از این نوع انتظارات به نفع خودشون استفاده میکنند.

برای همین این کلیشه رو که داستان رو قابل پیشبینی میکنه از بین میبرند و به نوعی مخاطب رو به بازی میگیرند.مثلا افراد شرور رو پشت چشم های معصوم و به ظاهر باز پنهان کنند و قهرمان رو پشت شکاف های باریک پنهان کنند.

کلا این قضیه بستگی به این داره که چقدر مورد استفاده قرار میگیره تا تبدیل به یه کلیشه بشه(ーー;)

حتی نوزادها و حیوونات انیمه ای اینقدر چشماشون بزرگ و گوگولیه که یه رابطه عاطفی رو بین شخصیت و مخاطب برقرار میکنه و حس این رو میده که "من میخوام از این محافظت کنم اصلا اینقدر بغلش کنم تا خفه بشهTOT" یه همچین چیزی=/