قصر انیمه

یه فراری از جزیره مجرم ها، گذشته ای پر از درد و فقر و خشونت، یه سامورایی که مجرم فراریه با سابقه قتل، یه دختر 15 ساله که دنبال یه ناشناس میگرده و نشونی ازش نداره

این سه نفر اتفاقی تو یه رستوران به تور هم میخورن، البته که به قول استاد اوگوی هیچ چیز اتفاقی نیست ^_^ همه چیز دست کارگردانه :/

دیداری که باعث میشه علارغم اینکه دو نفرشون به خون هم تشنن و یکیشون دنبال دوتا همسفر میگرده، مجبور بشن با هم یه ماجراجویی برای پیدا کردن کسی که نه اسمی ازش دارن، نه نشونی، راه بایفتن. کاملا منطقیه -.- التبه با توجه به کارایی تو رستوران و دادگاه بعدش کردن واقعا منطقیه که فرار کنن.

یه چیز خلاقانه که تو این انیمه دیدم، برداشت های شخصی از وقایع تاریخی و ترکیب کردنشون با وقایع امروزی بود. کلا فضای سامورایی چامپلو از اسمش بگیر تا موسیقی و حتی فایت هاش همه بیرون از کلیشه های رایج هستن. اون شروعش که یه حالت رپ و هیپ هاپی داره، روایت های تاریخی جعلیش و شخصیت پردازی هاش که امروزی ترن تا قدیمی.

مثلا کاراکتر فو که یه دختر 15 ساله تنهاست، اصن شبیه زنای سنتی ژاپنی نیست که آروم و ساکتن، برعکس اندازه گاو مش حسن غذا میخوره، با کیمونو میدوه عین پلنگ مازندارن و کلا در تضاد با زنای اون دورست.

فایت های سامورایی چامپلو چیز تمیزی هستن انصافا (〃￣︶￣)人(￣︶￣〃) ینی در حد خودشون، خبری از افکت های شعله و کنده شدن زمین و ازین وانپیس بازیا نیست و مبارزه ها بیشتر با شمشیر و سبک های خاصن، موگن یه حالت آکروباتیک آزاد داره و جین مدل سامورایی، با تمرکز و حرکات کم میجنگه. مخصوصا تو قسمت های پایانی که حریف های قدری مثل سارا و کیرایا میان و حقیقتا فن سارا شدم.

نابینا بودا! ولی همرو میزد!

کلا فایت های خیلی خوبی داره با توجه به اینکه یه انیمه مستقل 26 قسمتیه.

هسته داستان این سه نفر، اینکه چطور در طول سفر آدم ها تغییر میکنن، سفر استعاره ای از پستی بلندی های زندگیه. چالش ها میان و میرن، هی از دست میدیم و دوباره بدست میاریم و در پی هدف خودمون چیزای جدیدی تجربه میکنیم که گاماس گاماس مارو از اینی که هستیم به اونی که باید باشیم تبدیل میکنن. بیشتر ما حتی خودم از تغییر خوشمون نمیاد، باهاش حال نمیکنیم و حتی اگه از وضعیت الانمون 100 درصد راضی نباشیم اما بازم تغییر یه چیز ترسناکه به نظر میاد.

تغییر میتونه یه سفر اجباری باشه، یه مدرسه جدید یا رفتن سر کار باشه. مثلا یه آدم درونگرا باشید و برید تو فلافلی کار کنید!

میدونم کابوس واره -.- اون همه آدم! اون همه صحبت کردننن!

قصه این سه نفرم همینه، اونا بی برنامه، میافتن تو یه مسیر مبهم.مثل من که میدونم میخوام یه کاری بکنم ولی دقیقا نمیدونم چطوری قراره انجامش بدم. فقط میدونم که باید برم...

گشتن دنبال سامورایی که بوی گل آفتاب گردون میده هم استعاره از اینه، چون آفتاب گردون بو نداره :|

سه علاف قصه ما هر سری گشنه شون میشه و چون کاری بلد نیستن یا تو مسابقه ای شرکت میکنن، یا با شرط بندی و کمک به ملت پولی به جیب میزنن که بعدش همشو به باد بدن. کلا پس انداز مس انداز نَمَدی ×_×

مخصوصا وقتایی موگن و جین میرن کاباره و هر سری سرشون کلاه میره. یا طرف قاتل از آب درمیاد، یا مامور مخفی دولته، یا چیز خورشون میکنه پولاشونو میدزده ولی بازم عبرت نگرفته تا به کمال برسن.

کمال خاک بر سری :/

شوخی های فرهنگی سامورایی چامپلو خیلی باحالن و نشون میدن وانتابه و مانگاکا چقدر از تاریخ ژاپن میدونن تا خوب طعنه آمیزش کنن. داستان ورود بیس بال به ژاپن، گرافیتی و هیپ هاپ خیلی فان و بامزه بودن. هرکدوم هم یه نکته ای داشتن. مثل جر زنی آمریکایی ها و استادی که شاگرد هاش از راه بدر شدن و تو دیوار ملت گرافیتی میکشن.

اما چی سر راه ماست که باعث میشه از چزی که هستیم به چیزی که خواهیم بود، تبدیل بشیم؟

موگن بد خلق و عصبی، جین ساکن و کم رو و فو به عنوان یه بهونه اجباری برای با هم بودن هرکدوم با گذشته مبهمی وارد داستان میشن، اینکه از کجا اومدن و به کجا میرن اوایل برای هممون و حتی خودشونم یه سوال بزرگه. در طول قصه و سفر زندگی مون نقاطی هستن که هنوز باهاشون روبرو نشدیم، مثل یه کاری که باید انجام بدیم ولی ازش فرار کردیم یا یه جایی که باید بریم ولی از قصد نمیریم. فرار کردن میتونه از یه گذشته دردناک و بد باشه یا رو در رو نشدن با ترس هامون.

ترس ها و مشکلاتی که دنبالمون میان و تا ازشون عبور نکنیم همین آش و همین کاسست ":)

فو عاشق این سفر سه نفره شده بود و میترسید که مبادا یه روز تموم بشه، با وجود اینکه همش سرو کله هم میزدن ولی ازین با هم بودنه لذت میبرد، موگن دوست نداشت وابسته کسی باشه چون هرکسی که دوست داشت رو تو ریوکو از دست داده بود و جین با کشتن استادش شده بود مجرم تحت تعقیبی که هدفی واسه زندگی نداشت و البته هیچ دوستی، کسی که از بچگی جز تمرین شمشیر زنی هیچ کاری نمیکرد.

در طی سفر موگن برمیگرده به گذشته خودش و با مشکلات و چیزایی که بعد از فرارش به جا موندن روبرو میشه، عاقبت کار جین میاد دنبالش تا دهنشو سروسی کنه -_× و فو با وجود ترس تنها شدن و جدایی از دوستاش قدم برمیداره که مستقل بشه!

هر قسمت و آرک برای هر سه شخصیت یه سری چالش داره و آدم و موقعیت هایی رو وارد داستانشون میکنه که شاید تا آخر قصه نمونن ولی اون تاثیر لازم رو روشون میذارن. مثل وقتی که موگن باز میره کارای خاک برسری کنه و اتفاقی میافته تو یه توطئه دولت و جاسوس زیبا روی شوگان :| یا جین که عاشق یه زن بدهکار میشه که شوهرش با بدهی ها ولش کرده و مجبوره تن به کارای ناشایست بده -.-...

چامپلو با زبان طنز و حکایت های من دراوردی تاریخیش ولی هدف همون سامورایی آفتاب گردونه ":) استعاره از چیزیکه خودش مهم نیست. در نهایت هم فو پیداش میکنه ولی اونچیزی که مهم بوده مسیریه که براش طی شده ")

البته جدا ازین مسیر و زندگانی قصه این سه نفر به دولت ژاپن یعنی شوگان اون زمان هم گره خورده و این موضوع تو قسمت های آخر تنش داستان رو خوب بالا میبره، جایی که چالش اصلی اتفاق میافته و باید سه تایی از پسش بربیان وگرنه تاکسیدرمی میشن -×_

شاید این اثر آقای وانتابه به اندازه کابیوبیباپ که اــــــــــــــنجا معرفی و بررسی کردیم خاص و پر از نکات ریز نباشه ولی بازم درنوع خودش جالبه، روابط شخصیت ها اینجا قابل فهم تره، جهانش به اون خاصی و خلاقی کابیوی بیباپ نیست ولی فان تره.

در نهایت ای قصر نشینان ":) زیاد به مقصد فکر نکنید ^_^ از مسیر لذت ببرید، یاد بگیرید و تجربه کنید!

چیزی که از سامورایی چامپلو فهمیدم، اینکه هدف گاهی فقط بهونه ای برای پا شدن و شروع کردنه ":)